πόσο περίεργα γίνονται τα πράγματα...οι καταστάσεις...η ζωή η ίδια...
αλλιώς τα σχεδιάζουμε..αλλιώς τα περιμένουμε...και μέσα σε δευτερόλεπτα αλλάζουν τα πάντα...σε μια μικρή στιγμή αλλάζει όλη μας η ζωή....
Σήμερα έδωσα μια κλωτσιά και γκρέμισα τα πάντα! Τόσο καιρό παλεύω να ξεχάσω...ήμουν σε καλό δρόμο...άφηνα πίσω μου τους εφιάλτες...άφηνα πίσω τον Δ...ήμουν σαν τα μικρά παιδάκια...κάθε φορά που έκανα και ένα βήμα μπροστά όλοι μου έλεγαν μπράβο...και εγώ χαιρόμουν...και συνέχιζα αυτά τα μικρά βήματα...μικρά αλλά σταθερά....
απόψε όμως έπεσα...λύγισα...τόσο καιρό μου έλεγε να βρεθούμε και εγώ χαιρόμουν που κατάφερνα και αρνιόμουν...έλεγα όχι..δεν υπάρχει λόγος...τόσους μήνες μπορούσα...απόψε δε ξέρω γιατί το έκανα όμως.τι ήταν αυτό που με έκανε να πάω να τον δω..η λύπη που ένιωθα? απλά να του δείξω πόσο καλά είμαι?πως δε πονάω πια??? ή μήπως γιατί μέσα μου πίστευα ότι ξαφνικά όλα θα αλλάξουν..??
μα πόσο ρομαντική πόσο μελό έχω γίνει...λες και η ζωή είναι ένα παραμύθι με ένα ευτυχισμένο τέλος...ζούμε μακριά ο ένας από τον άλλον δεν αντέχουμε και αρχίζουμε πάλι από την αρχή..και ζήσαμε εμείς καλά.....και οι υπόλοιποι καλύτερα....αυτά είναι χαζά...οι ιστορίες αγάπης έχουν συνήθως άσχημο τέλος....πρώτα από όλα ποτέ δε παντρευόμαστε αυτόν που αγαπήσαμε όσο τίποτα στη ζωή μας...ποτέ όμως!!!!δε συναντιέσαι με τον άλλον μετά από καιρό και όλα έχουν αλλάξει....προς το καλύτερο...προς το χειρότερο μπορεί..το κατάλαβα και απόψε..
ντύθηκα όμορφα βάφτηκα...ήθελα να δει πόσο διαφορετική είμαι πια...για άλλη μια φορά...
μιλήσαμε...γενικά...με μια επιθετικότητα από τη πλευρά μου που κατέληξε σε τσακωμό όπως πάντα...δυστυχώς δε μου βγαίνει κάτι άλλο...χωρίς αγγίγματα,χωρίς αστεία...κουβέντες για το πως είναι οι ζωές μας...μαλακίες.πως γίνεται μετά από 8 μήνες και με τόσα που πέρασα να τον αγαπάω ακόμη?
πότε επιτέλους θα το πάρω απόφαση και το γαμημένο κεφάλι μου θα ξεκολλήσει?
πόσο ακόμη θα με πληγώνω...?????????
σήμερα νιώθω πως γύρισα πάλι πίσω...κλαίω...γαμώτο!!!!
αλλιώς τα σχεδιάζουμε..αλλιώς τα περιμένουμε...και μέσα σε δευτερόλεπτα αλλάζουν τα πάντα...σε μια μικρή στιγμή αλλάζει όλη μας η ζωή....
Σήμερα έδωσα μια κλωτσιά και γκρέμισα τα πάντα! Τόσο καιρό παλεύω να ξεχάσω...ήμουν σε καλό δρόμο...άφηνα πίσω μου τους εφιάλτες...άφηνα πίσω τον Δ...ήμουν σαν τα μικρά παιδάκια...κάθε φορά που έκανα και ένα βήμα μπροστά όλοι μου έλεγαν μπράβο...και εγώ χαιρόμουν...και συνέχιζα αυτά τα μικρά βήματα...μικρά αλλά σταθερά....
απόψε όμως έπεσα...λύγισα...τόσο καιρό μου έλεγε να βρεθούμε και εγώ χαιρόμουν που κατάφερνα και αρνιόμουν...έλεγα όχι..δεν υπάρχει λόγος...τόσους μήνες μπορούσα...απόψε δε ξέρω γιατί το έκανα όμως.τι ήταν αυτό που με έκανε να πάω να τον δω..η λύπη που ένιωθα? απλά να του δείξω πόσο καλά είμαι?πως δε πονάω πια??? ή μήπως γιατί μέσα μου πίστευα ότι ξαφνικά όλα θα αλλάξουν..??
μα πόσο ρομαντική πόσο μελό έχω γίνει...λες και η ζωή είναι ένα παραμύθι με ένα ευτυχισμένο τέλος...ζούμε μακριά ο ένας από τον άλλον δεν αντέχουμε και αρχίζουμε πάλι από την αρχή..και ζήσαμε εμείς καλά.....και οι υπόλοιποι καλύτερα....αυτά είναι χαζά...οι ιστορίες αγάπης έχουν συνήθως άσχημο τέλος....πρώτα από όλα ποτέ δε παντρευόμαστε αυτόν που αγαπήσαμε όσο τίποτα στη ζωή μας...ποτέ όμως!!!!δε συναντιέσαι με τον άλλον μετά από καιρό και όλα έχουν αλλάξει....προς το καλύτερο...προς το χειρότερο μπορεί..το κατάλαβα και απόψε..
ντύθηκα όμορφα βάφτηκα...ήθελα να δει πόσο διαφορετική είμαι πια...για άλλη μια φορά...
μιλήσαμε...γενικά...με μια επιθετικότητα από τη πλευρά μου που κατέληξε σε τσακωμό όπως πάντα...δυστυχώς δε μου βγαίνει κάτι άλλο...χωρίς αγγίγματα,χωρίς αστεία...κουβέντες για το πως είναι οι ζωές μας...μαλακίες.πως γίνεται μετά από 8 μήνες και με τόσα που πέρασα να τον αγαπάω ακόμη?
πότε επιτέλους θα το πάρω απόφαση και το γαμημένο κεφάλι μου θα ξεκολλήσει?
πόσο ακόμη θα με πληγώνω...?????????
σήμερα νιώθω πως γύρισα πάλι πίσω...κλαίω...γαμώτο!!!!
