πολλά γιατί....

τα μάτια μου και πάλι δακρυσμένα...

η ψυχή μου πονά..

πνίγομαι στο λυγμό μου....

τρέμει ολόκληρο το κορμί μου..

πόσο ευάλωτη έχω γίνει...

χαμός μέσα στο κεφάλι μου..

γιατί εμφανίζεσαι πάντα και

με τσακίζεις;;

γιατί εγώ το δέχομαι;;;

γιατί σε αφήνω;;;

γιατί μου ζητάς να με δεις;;;

σου έλειψα εγώ;;;

ή μήπως τα παρακάλια μου;;;

σου έλειψε η επιβεβαίωση μου μάλλον..

τι θέλεις;;

να με σκοτώσεις;;;

το έκανες την προηγούμενη φορά..

όχι δε θα σε δεχτώ πίσω..

ούτε γι αυτόν τον γαμημένο καφέ που ζητάς..

θες να δεις αν είμαι καλά;;;

γιατί δεν το έκανες όταν στο ζητούσα;;;

όταν σου έλεγα πόσο πονάω..

όταν σε παρακαλούσα να σήκώσεις το τηλέφωνο

για να σε ακούσω απλά...

το είχα τόσο ανάγκη...

αλλά τότε δεν υπήρχα για σενα..

εσύ έκανες την ζωή σου και εγώ εδώ πίσω

πέθαινα..

κάθε μέρα και πιο πολύ...

έρχεσαι και μου ζητάς να με δεις

για την χαριστική βολή;;;;

άσε μη κάνεις τον κόπο..

μου την έδωσες την προηγούμενη φορά!!

δεν ειναι εσυ....

Στα ίδια μέρη με άλλον...

Το Σαβατοκύριακο ήταν από τα χειροτερά μου τον τελευταίο καιρό..
Ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσω τους φόβους μου....
Τόσο καιρό δεν άντεχα να πηγαίνω εκεί που πήγαινα με τον Δ..
Μου φαινεται αδύνατο να περπατήσω στα δρομάκια που περπατούσαμε μαζί...στην ίδια παραλία που γελάγαμε και βγάζαμε άπειρες φωτογραφίες για να έχουμε να θυμόμαστε...
Πως να κοιμηθώ στα ξενοδοχεία που πήγαινα μαζί του?
Γαμώτο..έχουμε γυρίσει όλη την Ελλάδα μαζί...ώπου και να πάω μου θυμίζει εσένα...
Μπορεί να ακούγεται χαζό,αλλά πραγματικά είναι πολύ δύσκολο..
Και τελικά ξεκίνησα να πάω βόλτα με τον Χ..Και μάλιστα εκεί που με παράτησες..που μου έδωσες την χαριστική βολή...
Ευτυχώς φορούσα τα γυαλιά ηλίου και δεν έβλεπε τα δακρυσμένα μάτια μου....
Η διαδρομή μου φάνηκε  ατελείωτη...και γεμάτη πόνο..
Αυτός μου μιλούσε και μου έλεγε πόσο ευτυχισμένος είναι μαζί μου και η δική μου καρδιά ήταν έτοιμη να σπάσει...
Τι καλά που υποκρίνομαι τελικά...έκανα για ηθοποιός....
Έχω μεγάλο ταλέντο στο να χαρίζω στιγμές ευτυχίας σε άλλους εκτός στον εαυτό μου.. 
Φτάσαμε επιτέλους μου είπε...
Τώρα έπρεπε να αποδείξω το ταλέντο μου...να του δείχνω πόσο τέλεια περνάω...
Η μέρα περνούσε μαρτυρικά...ο Χ έκανε τα πάντα για να περάσω καλά...και εγώ φανταζόμουν πως ήμουν με εκείνον για να μη κλαίω...
Γιατί το κάνω αυτό πάλι???
Γιατί δε βγαίνει επιτέλους από το μυαλό μου????
Κάνω στον  Χ αυτό που δε θα ήθελα ποτέ να μου κάνουν....