κάτι μας έφερε κοντά....

Ξυπνόντας από τον λήθαργο.....

Tο πρωί που ξύπνησα προσπαθούσα να καταλάβω που ήμουν και ποιος κοιμάται δίπλα μου...

και ναι ok..

Σε ένα υπόγειο μαζί με τον Τ..

Ο Τ..ήταν το απωθημένο μου πολλά χρόνια...γύρω στα 7 με 8...

Προσπάθησα πολλές φορές να του μιλήσω μα πάντα κόλλαγα...

Είναι τραγουδιστής,ροκ τύπος βρίζει πολύ και πίνει ακόμη περισσότερο...

Ο εντελώς χύμα που λέμε...πάντα το γούσταρα αυτό σε έναν άντρα...αλλά ποτέ δε μπόρεσα να το βρω!!!

Στα 32 του έχει διαφορετική άποψη για τη ζωή....

Δεν αγχώνεται για τίποτα....

''Ζήσε μονάχα τη στιγμή και άσε το μετά'' που λέει και ένα τραγούδι...

Με τα πολλά κατάφερα και τον γνώρισα κάποια στιγμή...και είχαμε καταλήξει σε δωμάτιο ξενοδοχείου..

Φεύγοντας από εκει χαράματα τρελλή από χαρά και ικανοποίηση που τον...γνώρισα είπα εντάξει...δε ζήτησα ποτέ κάτι παραπάνω...μου έφτανε που το έζησα...

Αλλά υπήρξε συνέχεια και τον γνώρισα καλύτερα..

Μέρες τώρα μου ζητούσε να βρεθούμε...να κοιμηθούμε μαζι...να πάμε παραλία με κιθάρα και μπύρες...να μου τραγουδήσει και πριβέ....

Αλλά εγώ πάλευα να σηκωθώ από το κρεβάτι και να ξεφύγω από τους εφιάλτες μου...να γιατρέψω τις πλήγες μου με τα ζαναξ και να πέφτω σε λήθαργο για να μη σκέφτομαι....

Τι μαλάκας ήμουν τελικά...

Έχανα μέρες και μήνες από τη ζωή μου...Πενθούσα για έναν άνανδρο χωρισμό,νομίζοντας πως έτσι θα καταφέρω κάτι...και το μόνο που κατάφερα ήταν να καταστρέψω την  ψυχική μου υγεία.Να με αρρωστήσω!!!

Το σκέφτηκα και πήρα την απόφαση να τον συναντήσω..Έκανα το μπάνιο μου έφτιαξα τα μαλλιά μου έβαλα τις κρέμες μου,ντύθηκα σέξυ και πήγα να τον βρω..

Είχα πολύ καιρό να νιώσω γυναίκα..και μάλιστα όμορφη...

Καθήσαμε για ένα χαλαρό ποτάκι,μιλήσαμε γελάσαμε και άρχισαν τα αγγίγματα...η καρδιά μου χτύπαγε σαν τρελλή...τέλειο το συναίσθημα..καταλήξαμε στη παραλία με κιθαρίτσα και γέλια...

Αν και δεν είμαι καθόλου ρομαντικός άνθρωπος αυτή η στιγμή με τρέλλαννε..

Αρχίσαμε να ψιλοζαλιζόμαστε και αποφασήσαμε να πάμε στο υπόγειο που έμενε κάποια βράδια...ΝΌΜΙΖΑ πως δε μπορώ να κοιμηθώ με κάποιον άλλον μετά τον Δ..αλλά τελικά τα κατάφερα και μια χαρά μάλιστα!!!!

Μας πήρε ο ύπνος καθώς έβγαινε ο ήλιος...

Μετά από τέσσερις ώρες ύπνου σηκωθήκαμε και πήγαμε για καφεδάκι...Πρώτη φορά βρισκόμαστε και με το φως της μέρας..

Χαλαροί και οι δυο αποφασίσαμε να το συνεχίσουμε χωρίς να βάλουμε κάποιον τίτλο σε όλο αυτό...να περνάμε καλά...και νομίζω στη φάση αυτή είναι ότι καλύτερο....

Χθες δε πήρα κανένα χάπι,δεν ήθελα γιατί τελικά είναι όλα μέσα στο μυαλό μας...δε θα με βοηθήσουν αυτά να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα που ζω όσο σκληρή και αν είναι αλλά εγώ η ίδια.......

''Τοξική΄΄ αγάπη.....

Τον τελευταίο καιρό κάθομαι συχνά μέσα στο σπίτι..

και είναι μεγάλο λάθος γιατί πρέπει να βγαίνω όσο πιο συχνά γίνεται..να συναναστρέφομαι με κόσμο,να κάνω νέες γνωριμίες κλπ..κλπ...

Αλλά εγώ εκεί...στον κόσμο μου...πολυθρόνα κρεβάτι τηλεόραση και υπολογιστής...

Αυτή είναι η καθημερινότητά μου.....Τέλεια....

Που και που όμως κάτι παθαίνω και σκέφτομαι ξεκάθαρα...

Αυτο που ένιωσα για τον Δ..δεν ήταν σκέτο αγάπη...αλλά'' τοξική αγάπη''....

Και τι εννοώ με αυτό?????

Δεν ένιωσα αυτό που λέμε εμπιστοσύνη,ασφάλεια,ενδιαφέρον για τα προβλήματά μου,

ευχαρίστηση,σεβασμό φροντίδα...Τουλάχιστον τον τελευταίο 1,5 χρόνο...

Αντίθετα ένιωσα μεγάλη ανασφάλεια,πολύ πόνο,θλίψη αδυναμία στο να μη μπορώ να κάνω τίποτα χωρίς αυτον,έμεινα χωρίς φίλους γιατί ήθελα να είμαι συνέχεια μαζί του γιατί μου το ζητούσε...έκανα στην άκρη τα θέλω μου για να έχω χώρο για τα δικά του!!!Στους τσακώμους μας δεν προσπαθούσαμε να βρούμε τη λύση και το πρόβλημα μας ώστε να το διοθώσουμε αλλά κάναμε ''επίδειξη δύναμης''

κατηγορούσε ο ένας τον άλλον για να δείξουμε ποιος έχει το ''πάνω χέρι΄΄...

Ήθελα να αλλάξω εγώ αυτόν και αυτός εμένα!!!!Πράγμα αδύνατο...

Είχε κολλήσει ο ένας πάνω στον άλλον όχι επειδή νιώθαμε ότι δε μπορούμε μακριά αλλα μόνο και μόνο να καλύψουμε το αίσθημα της ανασφαλειάς μας...Όσο και να με πειράζει αυτή είναι η αλήθεια...

Άργησα αλλά το κατάλαβα...Απογοητευόμουν με τη συμπεριφορά του αλλά έμενα προσκολλημένη πάνω του..δεν άντεχα στην ιδέα ότι θα τον χάσω...και όπως έγινε...

Αυτό είναι η τοξική αγάπη....

απόψε...

Είναι περίεργη η βραδιά...
Δεν ξέρω αν φταίει ο συνδιασμός του αγχολυτικού με τα τσίπουρα που πίνω,αν φταίει η βροχή,ή
αν φταίει το μήνυμα σου...
'Ασχημο όπως πάντα...
Νίωθω περίεργα....Αλλά μου αρέσει...Δε σκέφτομαι και δε κλαίω....
το πρόβλημα όμως είναι ότι παλεύω με τις αναμνήσεις που έχουν στοιχιώσει για τα καλά μέσα στο κεφάλι μου και δε λένε να βγουν από εκεί μεσα....
Δε καταλαβαίνω γιατί πρέπει να βάζω τον εαυτό μου σε αυτή την διαδικασία...
να αναλώνεται σε συναισθήματα που πονάνε...Λες και μου αρέσει να πονάω...μακάρι να ξυπνήσω το πρωί και να νιώθω διαφορετικά.....

καληνύχτα.......

Υπέροχη μέρα...

Υπέροχη μέρα αλλά καθόλου διάθεση!!!
Δε με χωράει το σπίτι αλλά δε θέλω να βγω ούτε και έξω!!!
Δε ξέρω τι μου φταίει πάλι σήμερα!!!!!!!