δεν αντέχω αυτή τη στασιμότητα

Αγαπημένο μου μπλογκ...
καιρό έχω να σε ενημερώσω....όχι ότι έγινε και κάτι το διαφορετικό στη ζωή μου...
συνεχίζει να είναι το ίδιο βαρετή και μονότονη..δουλειά δε βρήκα..με τις παρέες μου χάλια και επίσης δε κατάλαβα καν ότι ήρθαν τα Χριστούγεννα...ΤΕΕΕΕΛΕΙΑ!!!!!!!
Δε τη παλεύω άλλο αυτή τη στασιμότητα...με έχει φρικάρει...πραγματικά σκέφτομαι να τα μαζέψω και να φύγω..μακριά από όλους, μακριά από τα πάντα...

Στο μονοπάτι αρχικά εμφανίστηκε μια μάγισσα........

ίσως από τα καλύτερα κομμάτια που έχω ακούσει....

απόλυτο κενό

από όταν τον βρήκα μέσα μου υπάρχει το απόλυτο κενό και η θλίψη.δεν έπρεπε να πάω.τόσο καιρό ήμουν σχετικά καλά.μα γιατί γαμώτο με κάνω έτσι?γιατί πάντα πρέπει να πληγώνω εμένα?γιατί όχι αυτούς που μου κάνουν κακό και μόνο εμένα?λες και γουστάρω πόνο.αυτές οι αυτοκαταστροφικές μου τάσεις μου έχουν γαμήσει τη ζωή.γιατί να βάζω μπροστά τα πάθη μου και όχι τη λογική μου?θα ήμουν άλλος άνθρωπος..θα είχα διαφορετική εξέλιξη στη ζωή μου!!!!
Η οργή μου πια δε γνωρίζει όρια!Δεν έχω ξεκαθαρίσει τίποτα μέσα στο κεφάλι μου τόσο καιρό.Πως να με βοηθήσει η ψυχολόγος και όλοι όσοι έχουν τη διάθεση να είναι δίπλα μου όταν εγώ η ίδια δε το παίρνω απόφαση?εγώ τον αφήνω να με πληγώνει.τον αφήνω ακόμη να με τσακίζει.να με πατάει κάτω.λες και το μυαλό μου δε μπορεί να καταλάβει ότι τέλειωσε!!!Όσο έκλαψα αυτούς τους 8 μήνες δεν έχω κλάψει 28 χρόνια.και ακόμη να ξεκολλήσω!!!Ήμουν ο πιο σκληρός άνθρωπος και ξαφνικά μεταμορφώθηκα σε κάτι ακριβώς το αντίθετο!8 γαμημένους μήνες έδωσα το κορμί μου σε όλους.λες και τιμωρούσα εκείνον.και όταν αυτοί μου ζητούσαν και άλλα τους κοιτούσα με ένα βλέμμα που έλεγε πως πέρα από το κορμί μου δεν υπάρχει τίποτα άλλο.σε μερικούς έκανα ότι μου έκανε ο Δ..τους έδινα ελπίδες.κ αυτοί περίμεναν...και με έβριζαν..δε με άγγιζε καθόλου αυτό..το διασκέδαζα.Δε με αντέχω άλλο πια,αλλά δε κάνω κάτι να το αλλάξω!!!!!!

πάλι πίσω.....

πόσο περίεργα γίνονται τα πράγματα...οι καταστάσεις...η ζωή η ίδια...
αλλιώς τα σχεδιάζουμε..αλλιώς τα περιμένουμε...και μέσα σε δευτερόλεπτα αλλάζουν τα πάντα...σε μια μικρή στιγμή αλλάζει όλη μας η ζωή....
Σήμερα έδωσα μια κλωτσιά και γκρέμισα τα πάντα! Τόσο καιρό παλεύω να ξεχάσω...ήμουν σε καλό δρόμο...άφηνα πίσω μου τους εφιάλτες...άφηνα πίσω τον Δ...ήμουν σαν τα μικρά παιδάκια...κάθε φορά που έκανα και ένα βήμα μπροστά όλοι μου έλεγαν μπράβο...και εγώ χαιρόμουν...και συνέχιζα αυτά τα μικρά βήματα...μικρά αλλά σταθερά....
απόψε όμως έπεσα...λύγισα...τόσο καιρό μου έλεγε να βρεθούμε και εγώ χαιρόμουν που κατάφερνα και αρνιόμουν...έλεγα όχι..δεν υπάρχει λόγος...τόσους μήνες μπορούσα...απόψε δε ξέρω γιατί το έκανα όμως.τι ήταν αυτό που με έκανε να πάω να τον δω..η λύπη που ένιωθα? απλά να του δείξω πόσο καλά είμαι?πως δε πονάω πια??? ή μήπως γιατί μέσα μου πίστευα ότι ξαφνικά όλα θα αλλάξουν..??
μα πόσο ρομαντική πόσο μελό έχω γίνει...λες και η ζωή είναι ένα παραμύθι με ένα ευτυχισμένο τέλος...ζούμε μακριά ο ένας από τον άλλον δεν αντέχουμε και αρχίζουμε πάλι από την αρχή..και ζήσαμε εμείς καλά.....και οι υπόλοιποι καλύτερα....αυτά είναι χαζά...οι ιστορίες αγάπης έχουν συνήθως άσχημο τέλος....πρώτα από όλα ποτέ δε παντρευόμαστε αυτόν που αγαπήσαμε όσο τίποτα στη ζωή μας...ποτέ όμως!!!!δε συναντιέσαι με τον άλλον μετά από καιρό και όλα έχουν αλλάξει....προς το καλύτερο...προς το χειρότερο μπορεί..το κατάλαβα και απόψε..
ντύθηκα όμορφα βάφτηκα...ήθελα να δει πόσο διαφορετική είμαι πια...για άλλη μια φορά...
μιλήσαμε...γενικά...με μια επιθετικότητα από τη πλευρά μου που κατέληξε σε τσακωμό όπως πάντα...δυστυχώς δε μου βγαίνει κάτι άλλο...χωρίς αγγίγματα,χωρίς αστεία...κουβέντες για το πως είναι οι ζωές μας...μαλακίες.πως γίνεται μετά από 8 μήνες και με τόσα που πέρασα να τον αγαπάω ακόμη?
πότε επιτέλους θα το πάρω απόφαση και το γαμημένο κεφάλι μου θα ξεκολλήσει?
πόσο ακόμη θα με πληγώνω...?????????
σήμερα νιώθω πως γύρισα πάλι πίσω...κλαίω...γαμώτο!!!!

μοναξια.....

νιώθω τοόσο μόνη...
γύρω μου έχω άτομα που με αγαπάνε,με νοιάζονται με δέχονται
και πάλι όμως είμαι μόνη μου.
αυτό το κενό μέσα μου δε μπορεί να το αναπληρώσει κανείς.
μου λείπει μια αγκαλιά, ένα χάδι..
δε με καλύπτουν πια τα λόγια της μιας βραδιάς.
θέλω ανθρωπο δικό μου.
να του δώσω τη καρδιά μου..να μου αφεθεί...
απελπήστικα...

ΠΑ-ΤΕΡΑΣ

Λένε πως τα κοριτσάκια πάντα έχουν αδυναμία στο μπαμπά..και είναι κάτι σαν πρότυπο στους άντρες που διαλέγουν..Δεν ισχύει τελικά...
Ώρες ώρες φοβάμαι τον εαυτό μου..Είμαι σίγουρη ότι μπορώ να κάνω μεγάλο κακό...
Μπορώ να σκοτώσω,ικανή με έχω.
27 γαμημένα χρόνια υποφέρω..Είμαι κοντά στο μεγάλο ΜΠΑΜ...
Ο άνθρωπος που μου καταστρέφει τη ζωή είναι ο ΠΑ-ΤΕΡΑΣ μου..
Είναι υπεύθυνος για τα νεύρα μου,για την σκληρότητά μου και τις μαύρες σκέψεις που κάνω.
Είναι υπεύθυνος για την τρέλα μου..
Από μικρή τον έβλεπα να φέρεται βίαια σε όλους μας.
πάντα μεθυσμένος.Πάντα ταπείνωνε τη μάνα μου,πάντα ταπείνωνε εμάς.
Πολλές φορές έχω φτάσει στο αμήν..Άπειρες!!!!
Και πάντα η ίδια σκέψη...να πάει στο διάολο!!!Να έχει ένα αργό και βασανιστικό θάνατο!
Όπως είναι οι ζωές όλων μας εδώ μέσα τόσο καιρό!
Πάντα ντρεπόμουν γι'αυτόν.
Η ζωή του είναι μέσα σε καφενεία με τον κάθε άχρηστο χωρισμένο που απατούσε και έδερνε την γυναίκα του...
Δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι!!!!!
Πάντα μεθυσμένος...ανίκανος να αναλάβει το παραμικρό.
Μόνο να πίνει και να κάνει τη ζωή του..να εξαφανίζεται και να γυρνάει χειρότερος από πριν!
Ξύλο...πολύ ξύλο..
Δεν τον αγάπησα ποτέ,δεν τον είδα σαν πατέρα και ούτε θα γίνει ποτέ αυτό.
Είναι ένα τέρας ένα κτήνος.
Σοκίμασα να δώσω τέλος στη ζωή μου κόβωντας τις φλέβες μου δύο φορές.
Υπεύθυνος για αυτή την κατάντια μου ο ΠΑ-ΤΕΡΑΣ μου.
και όταν άρχισα την ψυχολόγο και την θεραπεία μου,ήμουν απλά η τρελλή υστερική που την παράτησε ο γκόμενος και δεν το αντέχει...
Όχι ρε μαλάκα!!!μαζεύτηκαν πολλά και έγινε έκρηξη.Εσένα δεν αντέχω!και εύχομαι κάθε μέρα να ψοφήσεις!
να είσαι έτοιμος στο κρεβάτι να πεθάνεις και εγώ να έρχομαι να σε φτύνω.να ζητάς συγχώρεση και να σε ξανά φτύνω.
Να μη πας μια και έξω ρε πούστη,να ταλαιπωρείσαι χρόνια να πονάς και να γελάω.
Όπως έχω πει και στον ίδιο ούτε δεκάλεπτο για κερί δε θα δώσω στη κηδεία του.Άσε που θα νιώσω και ανακούφιση...θα είμαι ελεύθερη από τις μαύρες σκέψεις και τα νεύρα μου..
Αγαπημένε ΠΑ-ΤΕΡΑ αν τελικά δεν πιάσει η ευχή μου όπως ελπίζω...σου εύχομαι να πεθάνεις μαχαιρωμένος μέσα στο καφενείο όπως και ο δικός σου πατέρας...
και εντελώς  
ΜΟΝΟΣ!!!!!!!

ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ...

Η Δημοκρατία της Ελλάδας

Δημοκρατία:
Τι είναι δημοκρατία.
Δημοκρατία λοιπόν είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό,ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού..Δημοκρατία επίσης είναι η δύναμη που έχουμε σαν άνθρωποι να λέμε τη γνώμη μας και να αποφασίζουμε για το μέλλον μας..
και όμως στη χώρα όπου γεννήθηκε η δημοκρατία ισχύει μια διαφορετική ορολογία:
Δημοκρατία λοιπόν είναι ο πρωθυπουργός να παίρνει μόνος του την απόφαση να καταστρέφει κάθε μέρα μια χώρα,να εκβιάζει τους πολίτες της,να γαμάει τη ψυχολογία τους και να οδηγεί σε αυτοκτονίες χιλιάδες απελπισμένους Έλληνες που βλέπουν τις οικογένειες και τις περιουσίες τους να γκρεμίζονται.
Δημοκρατία είναι οι χιλιάδες νέοι άνεργοι να τρέχουν κάθε μέρα στον ΟΑΕΔ της πόλης τους,ελπίζοντας να βρεθεί κάτι και για αυτούς,άσχετα με το επάγγελμα που διάλεξαν να σπουδάσουν.
Δημοκρατία είναι να κόβεις τα όνειρα για δημιουργία και μέλλον..
Δημοκρατία είναι να βγαίνεις στο δρόμο ,να απαιτείς αυτά που σου ανήκουν,να παλεύεις για τα αυτονόητα,να φωνάζεις για το άδικο,να παίζεις ξύλο και κρυφτό με τα ΜΑΤ,να αναπνέεις τα δακρυγόνα και να πετάς μολώτοφ.
Δημοκρατία είναι να βλέπεις να σπάνε τα πάντα στο πέρασμα τους οι ''γνωστοί άγνωστοι'' να καίνε περιουσίες μέσα σε ελάχιστα λεπτά,χωρίς κάποιος να αναλαμβάνει την ευθύνη για την τραγική αυτή κατάσταση.
Δημοκρατία είναι να γελάνε όλοι οι λαοί με την κατάντια της Ελλάδας...Κατάντια που δεν την έχει προκαλέσει η δική μου γενιά...Αλλά όλοι αυτοί που έχουν εκλεγεί από εμάς...
Δημοκρατία είναι οι βουλευτές να νοιάζονται μόνο την τσέπη τους,μαλώνοντας ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο,υποτιμώντας την δική μας νοημοσύνη,αδιαφορώντας για τις συνέπειες που είναι και πολλές.
Με πληγώνει να βλέπω και να ακούω όλα αυτά που λέγονται για την χώρα μου από τα ξένα κανάλια,γελάνε  ντυμένοι με παραδοσιακές στολές και τραγουδάνε ειρωνικά για το πόσο διεφθαρμένοι είμαστε και για τα λεφτά που ''φάγαμε'' χορεύοντας συρτάκι...
Με πονάει που είμαι 27 χρονών και δεν πρόκειται να κάνω κάτι στη ζωή μου.Δεν έχω όνειρα,δεν ελπίζω.
Μένουμε όλοι στάσιμοι και απελπισμένοι γιατί δε ξέρουμε τη θα γίνει την επόμενη μέρα..
Αυτή τη δημοκρατία σας την χαρίζω..δε την θέλω ούτε εγώ ούτε όλοι αυτοί που διαδηλώνουν στους δρόμους σε όλη την Ελλάδα αυτή τη στιγμή.Είναι όλη δική σας.
Αλλιώς την διδάχτηκα την Δημοκρατία και την βουλή στο σχολείο στο μάθημα της Ιστορίας.
Όχι δημοκρατία= ολιγαρχία.

γραμμα για εσένα...

από τη μέρα που χωρίσαμε σου έχω γράψει άπειρα γράμματα...

γραμμάτα που ήταν γεμάτα πόνο,θλίψη αγάπη και μίσος..

αλλά ποτέ δε σου τα έδωσα

τα έγραφα τα διάβαζα,έκλαιγα και τα έσκιζα...

γιατί ήξερα πως δε θα τα διάβαζες ποτέ..

Απόψε όμως 

μετά από τόσο καιρό αποφάσησα

να σου γράψω ένα άλλο γράμμα διαφορετικό...

χωρίς να σε παρακαλάω...

χωρίς να σε θέλω πίσω...

σε αυτό το γράμμα μου θέλω να σου πω

πως μετά από καιρό είμαι επιτέλους καλά...

έχω πολύ δύναμη μέσα μου..είμαι δυνατός άνθρωπος

κάτι που δεν είδες τόσο καιρό..

στο έκρυβα καλά....

μπορεί να πέρασα τη χειρότερη φάση μου

να χανόμουν στους εφιάλτες μου 

για πολλά συνεχόμενα βράδια..

μπορεί να έγινα ένα με το χώμα..

μπορεί να μην έμεινε ίχνος αξιοπρέπειας 

αλλά κατάφερα να σε βγάλω από τη ζωή μου..

δεν υπάρχεις..

και όσο και να προσπαθείς 

να μπεις στη ζωή μου 

μόνο και μόνο για να τονώσεις τον εγωισμό σου

είναι άδικος κόπος..

γελάω πια

και αυτό είναι που σε τρομάζει...

έχασες το σιγουράκι σου...

την πιστή Πηνελόπη σου που θα σε περίμενε για μια ζωή...

αντί να με τσακίσουν κ άλλο όλα αυτά 

που συνεχίζεις να κάνεις δε με σκοτώνουν...

με δυναμώνουν...

Άθελα σου μου δίνεις δύναμη..

συνέχισε έτσι..

εγώ γελάω..

είμαι καλά..

δε πονάω...

βλέπεις?????δε τρελλάθηκα!!!!

απλά έγινα πιο σκληρή...

παραπάνω από εσένα..

σε ευχαριστώ για την πολύτιμη βοήθειά σου..

θα με κάνει καλύτερο άνθρωπο...

..βροχή και σήμερα..βροχή και αύριο....και κάθε μέρα...

Ώρα  5 το απόγευμα....
ο ουρανός έχει μαυρίσει...'οπως και η δική μου καρδιά τον τελευταίο καιρό..
μοιάζει περισσότερο με χειμωνιάτικο κατακλυσμό  παρά με φθινοπωρινή βροχή...
Μέχρι πριν 5 λεπτά είχε ήλιο και ξαφνικά όλα σκοτείνιασαν..
είναι κάπως σαν τη δική μου ζωή...ζούσα στο δικό μου ροζ συννεφάκι νομίζοντας πως όλα είναι τέλεια...κάνοντας όνειρα..και ξαφνικά ένα μήνυμα στα γκεμίζει όλα...τα πάντα όμως....anyway....
  Αστραπές και μπουμπουνητά....χμ...δεν θα είναι απλά μια βροχή αλλά ο κατακλυσμός του Νώε πάλι...
Η πόλη μου είναι σαν το δεύτερο Λονδίνο...Αν αρχήσει να βρέχει ξεχνάει να σταματήσει...άρα άνετα ζω στο Λονδίνο...την υγρασία την έχω συνηθήσει...και ναι πάλι δε μπορώ να συμμαζέψω τις σκέψεις μου....
Μα τι ψυχοπλάκωμα είναι αυτό τώρα?????
Μου χαλάει τρομερά τη διάθεση αυτός ο καιρός...όχι ότι ήμουν μέσα στη τρελλή χαρά αλλά εντάξει....
και ναι..άρχισε ο χαλασμος....
καλώς ήρθες χειμώνα....!!!!!Ώρα να συμβιβαστώ με αυτή την ιδέα....
Οι προηγούμενοι χειμώνες μου άρεσαν....Ήταν σαν αυτούς που βλέπεις στις ρομαντικές διαφημίσεις για σοκολάτες και σαν κάτι γλυκανάλατες ρομαντικές ταινίες...
Ο Δ.. και εγώ σε ένα βουνό μέσα σε ξύλινο σπιτάκι...αγκαλιά δίπλα στο τζάκι...πίνοντας κρασί,λέγοντας γλυκόλογα και κάναμε ατέλειωτες ώρες έρωτα.....
έτσι ήταν οι τελευταίοι τρεις χειμώνες μου...καμία σχέση με αυτόν που έρχεται τώρα δηλαδή....δε μου λείπει το τζάκι...ούτε τα βουνά...μου λείπει να έχω έναν άνθρωπο για μενα...δικό μου....να με αγαπάει και να με καταλαβαίνει....να τον φροντίζω....
  Θέλω να αγαπήσω...να νιώσω συναισθήματα...αλλά όσο θέληση και να έχω δε γίνεται τίποτα...
τα έχω κλειδώσει πολυ καλά μέσα μου και τα ''κλειδιά'' μάλλον χάθηκαν...
Με έχουν πλησιάσει αρκετά άτομα ειδικά από τότε που άλλαξα και το χρώμα των μαλλιών μου...
(σύμφωνα με τον πρώην μου κοκκινομάλα=ξέκωλλο και όλα τα υπόλοιπα..)
....και βάφω τα μαλλιά μου στο χρώμα που μισούσες........ουπς πάλι ξέφυγα...Κανένας όμως δε μου έχει κάνει το κλικ!!!
Έχω γίνει μια 27χρονη στριμμένη γεροντοκόρη που ο ένας μου ξινίζει και ο άλλος μου βρωμάει...ή απλά με τριγυρνάνε λάθος άτομα????
δε καταλαβαίνω....τελοσπάντων...
και δε φτάνουν οι περίεργες σκέψεις που κάνω από μόνη μου έρχονται και οι υπόλοιποι να μου λένε την άποψή τους λες και τη ζήτησα...
''..έσυ το έχεις το πρόβλημα..δεν αφήνεις τους άλλους να σε αγαπήσουν...φοβάσαι να αφεθείς....''
πφφφφ...

πλησισζουν τα γενεθλια μου.....

Μπήκε και ο δεύτερος μήνας του φθινοπώρου...

αυτό το μήνα έχω τα γενέθλιά μου...κλείνω τα 27...

πόσο διαφορετικός από πέρυσι...πόσα πράγματα συνέβησαν από τότε στη ζωή μου..

πέρυσι έκανα όνειρα,ζούσα,λάτρευα....και τώρα απλά υπάρχω...

πέρυσι με αγαπούσε...ή έτσι πίστευα εγώ τουλάχιστον...με λάτρευε...ονειρευόταν την ζωή του μαζί με μένα....ετοιμάζαμε το σπίτι μας....έλεγε...έκανε πράγματα..και εγώ αφέθηκα...έγινα ένα με εκείνον...

ώσπου τη μέρα των γενεθλίων μου έκανε πρόταση γάμου..γονατισμένος..όπως σε ταινίες που αυτοί ζουν καλά και εμείς καλύτερα...

και ακριβώς ένα χρόνο μετά εγώ εδώ...να παλεύω με τους εφιάλτες και το παρελθόν μου...να προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου...να βρω τον εαυτό μου...σκόρπιες σκέψεις..λόγια χωρίς νόημα..και πολλά γιατί μέσα στο κεφάλι μου..

κατάφερε μέχρι και την ημέρα που γεννήθηκα να καταστρέψει...κατάφερε την πιο ξεχωριστή μέρα ..να τον θυμάμαι για πάντα!!!

δε θέλω κανείς να μου πει χρόνια πολλά,δε θέλω να γιορτάσω τίποτα...

η μέρα που γεννήθηκα κατάντησε μέρα πένθους....

Φθινόπωρο πάλι,οι σκέψεις φωνάζουν....

Και θυμάσαι τα μάτια που τότε φιλούσες
θυμάσαι τα δάκρυα που σβήναν φωτιές
θυμάσαι αγκαλιές ζεστές αν πονούσες
θυμάσαι τα χέρια που κλείναν πληγές......

καλώς ήρθες φθινόπωρο!!!!!

Επιτέλους φθινόπωρο....
Μύρισε βροχή μετά από πολλούς μήνες......
Πως και πως το περίμενα!!!!Ίσως γιατί το θεωρώ σαν μια μεταβατική περίοδο ή κάτι τέτοιο τέλοσπάντων.
Ετοιμάζεσαι να πεις αντίο στο καλοκαίρι που είχες συνηθήσει να περνάς τις ώρες σου στον ήλιο και στη θάλασσα,πίνοντας το βράδυ μοχίτο και μαργαρίτες ακούγοντας κλαμπίστικα μπιτάκια σε κάποιο beach bar και τσουπ πρέπει να αρχίζεις να συνηθήζεις τον χειμώνα!Βροχή,κρύο να γυρνάς σπίτι νωρίς...κλαψ!!!σε πιάνει ψυχοπλάκωμα..αλλά η μέρα είναι τόσο μικρή  που από μόνος σου δε θα έχεις διαθεση για πολλά....
Επειδή αυτό δε μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε έτσι απλά η φύση προνόησε και δημιούργησε το αγαπημένο μας φθινόπωρο!!!!
Θυμίζει κάτι και από τις δύο εποχές....δε νυχτώνει βέβαια αργά...αλλά μας προετοιμάζει...δεν έχει κρύο παρά μόνο μια γλυκιά ψύχρα τα βραδάκια....
το φθινόπωρο θυμίζει κάτι από αυτό που έφυγε και κάτι από αυτό που θα έρθει.....
Μυστήρια εποχή....Κατά την περίοδο της μετάβασης αυτής νιώθουμε μια μελαγχολία οι πιο πολλοί..δε ξέρω γιατί αλλά το νιώθουμε....
Μάλλον εγώ ξέρω γιατί το νιώθω....Ίσως γιατί η και η ζωή μου αυτή τη στιγμή είναι σαν φθινόπωρο...είναι στη φάση της προσαρμογής...να αποχαιρετήσει τη παλιά ζωή και να καλωσορίσει την καινούρια...Να αρχίσει σιγά σιγά το παρελθόν να φεύγει,να αγήνω τη θλίψη μου πίσω και να προετοιμάζομαι για μια καινούρια αρχή...
Μια νέα ζωή που πρέπει να την ζήσω..το χρωστάω στον εαυτό μου μετά από τόσους μήνες που ζούσα στα σκοτάδια μου....να συνηθήσω σε όλο αυτό..να γελάω να χαίρομαι και απλά να συμβιβαστώ πως ο κύκλος με τον Δ.. έκλεισε...Ώρα να προσπαθήσω για όλα αυτά που είχα παραιτηθεί εδώ και καιρό....
Να πως μελαγχολώ τελικά...Ας βγω καμιά βόλτα καλύτερα να απολαύσω την αίσθηση που αφήνει η βροχή γιατί δε με βλέπω καλά....
Διάβασα κάτι πολύ όμορφο και λέω να κλείσω με αυτό....
Υπέροχο φθινόπωρο! Αν ήμουν πουλί θα πετούσα γύρω από τη γη ψάχνοντας για διαδοχικά φθινόπωρα.

George Eliot, 1819-1880, Αγγλίδα συγγραφέας

τέρμα πια...

ορκίστηκα να μη ξανά κλάψω...
επεισα τον εαυτό μου πως απλά δεν υπάρχεις..κλείδωσα μέσα μου κάθε συναίσθημα...κάθε τι που μπορεί να σε θυμίζει..τα ξέγραψα όλα...
και ας με έπαιρνες τηλ χθες να μείνουμε μαζί..και ας με είχες ανάγκη...
΄΄οχι δεν είμαι πια εδώ για σενα....δεν υπάρχω ρε!!!!
έχω πεθάνει!!!!εσύ ο ίδιος με σκότωσες!!!!
δε μπορούσες να μου ξεκαθαρίσεις ότι προχωράς τη ζωή σου!!!!
είσαι ένα εγωιστικό καθίκι που για να επιβεβαιώσεις τον γαμημένο εαυτό σου με άφηνες να ζω μέσα στους εφιάλτες μου...να σου λέω ότι σε χρειάζομαι και εσύ να γελάς...παρακαλούσα και σου έλεγαπως αν με αγάπησες βοήθησε με να ξεκολλήσω και εγώ...αλλά μάταια....
δεν υπάρχεις γαμώτο!!!!δεν υπήρξες ποτέ...
το τελευταίο χαστούκι ήταν το πιο δυνατό....σε ευχαριστώ έστω και αργά!!!
το κεφάλι ψηλά και η ζωή συνεχίζεται!!!!!!!

κρύψου...

οι φόβοι μου....

ήρθα αντιμέτωπη με αυτό που φοβόμουν...
να δω ή έστω να μάθω ότι έχει άλλη...μέσα μου το ήξερα απλά δεν ήθελα να το πιστέψω...δεν τολμούσα τόσο καιρό...
οι φίλοι μου έψαχναν  την κατάλληλη στιγμή να μου το πουν..
άρχησα να ιδρώνω να χτυπάει η καρδιά μου δυνατά,τα χέρια μου να παγώνουν και τα μάτια μου να καίνε..
χανόμουν...ένιωθα να πέφτω από ουρανοξύστη....
ήθελα να είμαι μόνη μου εκείνη τη στιγμή..να ουρλιάξω..να βρίσω και να σπάσω τα πάντα..αλλά δεν γινόταν αυτό...έτρεξαν μόνο δάκρια από τα μάτια μου..ούτε φώναξα....ούτε τίποτα...ίσως γιατί το ήξερα...
τόσους μήνες με άφηνε να ελπίζω...έστω και στο πίσω μέρος του γαμημένου μου μυαλου πίστευα πως ότι και να γίνει μαζί θα καταλήξουμε...γιατί πολύ απλά η αγάπη νικάει τα πάντα...ΜΑΛΑΚΙΕΣ!!!!
είχα πείσει τον εαυτό μου ότι δε μπορούσε να με πληγώσει περισσότερο από πριν..αλλά έκανα λάθος.
όλοι μου είπαν πως κάποια στιγμή θα γινόταν αυτό...και δε χρειάζεται να κλαίω και να πονάω...απλά έπρεπε να προετοιμάσω τον εαυτό μου...
και όμως το είχα κάνει μέχρι που τον άφησα να μπει πάλι στη ζωή μου...καλά ναπάθω που τον άφησα να με κάνει σκουπίδι για άλλη μια φορά..
δε με πονάει που αγκαλιάζει και φιλά άλλη...που κάνει ότι κάναμε μαζί..πονάει που τόσα χρόνια μιλούσε για ηθικές αξίες....που υποτίθεται εγώ δεν έχω...ενώ αυτός τις έχει.... είμαι τόσο χάλια που κοντεύω να τρελλαθώ...δεν αντέχω να πονάω άλλο!!!!πέρασαν τόσοι μήνες και εγώ δεν έχω ξεπεράσει ούτε στο ελάχιστο αυτή την κατάσταση..με έχει εξαντλήσει...αρχίζω και το χάνω  σιγά σιγά...
τόλμησα να του τα πω..με έβγαλε τρελλή...πόσο υποκριτής ήταν τελικά....
Θεέ μου βοήθα με να σκεφτώ καθαρά πια...βοήθΑ ΜΕ ΝΑ ΞΕΧΆΣΩ...
θέλω απλά να το πάρω απόφαση..οτι τέλειωσε και να τον βγάλω απ΄τη καρδιά μου.....

τα συγχαρητηρια μου!!!

Συγχαρητήρια...

συγχαρητήρια που γύρισες για άλλη μια φορά και με γέμισες ψέματα
με σκοπό να τονώσεις το γαμημένο εγωισμό σου!!!
συγχαρητήρια που ακούς πάντα τους άλλους και ποτέ την καρδιά σου!!
συγχαρητήρια που κάνεις ότι σου λένε οι άλλοι!!
συγχαρητήρια για τα ψέματα που είπες πάλι!!!
συγχαρητήρια που για άλλη μια φορά με σκότωσες!!!!
ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΤΩΡΑ!!!
ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΠΕΘΑΝΕΣ!!!!!

i don't care....

απολογισμός....

επιτέλους μετά από τόσο καιρό κατάφερα να συμβιβαστώ με την πραγματικότητα...
ξεκαθάρισα μέσα στο γαμημένο κεφάλι μου πως ο Δ και εγώ τέλος...
άργησα αλλά κατάλαβα....πόνεσα έκλαψα..ξεφτυλίστικα συναισθηματικά...δεν έμεινε αξιοπρέπεια πάνω μου...ούτε ίχνος..κόντεψα να πεθάνω...και τι κέρδισα?????????τίποτα....6 μήνες μετά τον χωρισμό ο άντρας που αφέθηκα πρώτη φορά στη ζωή μου με ταπείνωσε μου έκανε χίλια κομμάτια την καρδιά...
Κάθε μέρα πέθαινα λίγο λίγο και αυτός διασκέδαζε,γελούσε με το μαρτύριο που ζούσα....περιστασιακές συναντήσεις που συνέχεια με πήγαιναν πίσω...ραντεβού με ψυχολόγο...χάπια..πολλά χάπια γιατί αδυνατούσα να το πιστέψω...
να πίστεψω ότι όλο αυτό είναι πραγματικότητα...θα είμαι μόνη μου χωρίς αυτόν...
πολλά δάκρυα..και όλο να αναρωτιέμαι γιατί να τα ζω όλα αυτά...
Φάνηκα αχάριστη απέναντι στο Θεό ζητόντας κάθε βράδυ να μη καταφέρω να ξυπνήσω..να πεθάνω..γιατι δεν είχα το θάρρος να το κάνω μόνη μου...
Του έλεγα πως πάντα θα είμαι δική του και έδωσα το κορμί μου σε όλους...λες και έτσι θα τον πλήγωνα...και γύριζα σπίτι νιώθοντας τόσο κενή...τόσο μόνη..
και αυτή η μοναξιά δεν αντέχεται κάποιες στιγμές...σε τρελλαίνει...
δε νιώθω αγάπη πια γι αυτόν..νιώθω μίσος..θέλω να πονέσει...να νιώσει τον πόνο που ένιωσα..ούτε πίσω τον θέλω...θέλω απλά να πάθει κακό να χάσει τα πάντα...δεν είμαι κακιά-ποτέ δεν ήθελα το κακό κάποιου-αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να νιώσω και εγώ ανακούφιση..
όταν το συζητάω με τα άτομα που εμπιστεύομαι ακούω συχνά τα εξής..
''να μην εύχεσαι το κακό του άλλου,γυρνάει πάνω σου!!σταμάτα επιτέλους να αναλώνεσαι σε κακιές και άσχημες σκέψεις θα το βρει από αλλού!!!δε πιστεύεις στη Θεία Δίκη?????''
Πως να πιστέψω σε κάτι τέτοιο ότα εγώ τιμωρούμαι χωρίς να έχω κάνει κάτι κακό....
Μαλακίες....δε πιστεύω σε τίποτα καλό...σε τίποτα όμως....
η κατάθλιψη δε λέει να με αφήσει...και πως να με αφ'ησει...σταμάτησα τη θεραπεία σταμάτησα και την ψυχολόγο...
όπως είπε και η φίλη μου είχα αρχίσει να κάνω βήματα..γελούσα έβγαινα διασκέδαζα...μετά τις συναντήσεις μου με τον Δ όλα άλλαξαν..έμεινα στάσιμη.καμία πρόοδος...η αδερφή μου παρατηρεί ότι κάποιες στιγμές χάνομαι...εκεί που έχω μια χαρά συμπεριφορά ξαφνικά όλα αλλάζουν...ανέκφραστη και με κενό βλέμμα...
τελικά εμείς οι άνθρωποι είμαστε μαζοχιστικά όντα...
γουστάρουμε να πονάμε...ξέρουμε ότι δε πρέπει να κάνουμε κάτι που μας πληγώνει αλλά το κάνουμε...και ξέρουμε τις συνέπειες...
μακάρι να συνέλθω...μακάρι να τον πληγώσω...μακάρι να νιώσει τον πόνο μου....


 

είναι πολύ καλό παιδί......

το προξενιό.....

Το έζησα και αυτό...Για πολλές μέρες συγγενικά μου πρόσωπα προσπαθούσαν με τρόπο να με πείσουν να αναθεωρήσω τις απόψεις μου περί προξενιού...
''Mα δεν έχεις να χάσεις κάτι...εξάλλου μόνη σου είσαι...σιγά μια γνωριμά θα κάνεις'''ελεγαν...
Πάντα ήμουν κατά του προξενιού..σε όλη αυτή τη φάση γενικά..
Μα να πας να γνωρίσεις κάποιον επειδή έχεις απελπιστεί ότι ποτέ δε θα βρεις κάποιον για να κάνεις οικογένεια και τα σχετίκα...????και όταν θα σε ρωτουν πως 'εγινε η γνωριμία τι θα λες?από προξενιό??
Ε όχι!!!!!Το θεωρώ τραγικό...ή καλύτερα λύση απελπησίας!!!
''Είναι ευκαιρία να γνωρίσεις κάποιον ώριμο άνθρωπο'' έλεγε ή μανα μου...
''Πόσο ώριμο δηλαδή?'' ήταν η δική μου απάντηση...
''Είναι 35 με δουλειά και λεφτά,θέλει να παντρευτεί κάποια από τα μέρη του να κάνει οικογένεια'' και μπλα μπλα μπλα...(χαχα εμένα βρήκε?)
''Και που με είδε'' αναρωτιέμαι η καημένη...Τι το ήθελα, η απάντηση με αποτέλειωσε...
''Μα δε σε έχει δει...απλά η μάνα του είπε στην τάδε να ψάξει και είπε γιατί να χαθεί η ευκαιρία και να μη τον πάρεις εσυ???
Αφού τα ακούω όλα αυτά αρχίζω και αναρωτιέμαι τι ακριβώς μου λείπει...μα δε μου λείπει κάτι...
και έξυπνη είμαι και χιούμορ έχω,μαγειρεύω κιόλας...τελικά μετά τον χωρισμό μου με τον Δ νομίζουν όλοι και πιο πολύ η μάνα μου πως θα μείνω μόνη...θα γεράσω παρέα με γάτες....ΔΕ καταλαβαίνουν διστυχώς πως εγώ περνάαω πολύ καλά τον τελευταίο καιρό όμως...και αγοράκια και γνωριμίες....Έχω τη πολυτέλεια της επιλογής....
anyway...αυτό είναι άλλο θέμα....
Με τα πολλά η αδερφή μου και η ξαδέρφη μου  κατάφεραν και με έπεισαν να πάω...κάλα να πάθω για να μάθω να τις ακούω...Πως τα καταφέρνουν πάντα και με πείθουν να κάνω αυτό που θέλουν????
Το ραντεβού δώθηκε στις 9.30 το πρωί...Άσχετα που με έστησε και μισή ώρα...Άργησε το λεωφορείο..βέβαια το ερμηνεύω αλλιώς εγώ..σημάδι ήταν να εξαφανιστώ....
Πήγα με τη προυπόθεση ότι θα έρθουν και αυτές και θα είναι λίγα μέτρα μακριά μου...
Ήταν ότι χειρότερο μπορούσα να περάσω πρωινιάτικα...ο 35αρης ήταν ενας 40αρης που μεγαλοέδειχνε...άνεργος..φρικαρισμένος..και με τράβαγε να γνωρίσω τη μάνα του!!!!
Ο Θεός με τιμωρεί για τις μαλακίες που κάνω τελικά...δεν εξηγείτε αλλιώς εκείνο το πρωινό...ΔΕ με φρίκαρε τόσο η εμφάνιση αλλά αυτά που άκουσα!!!!
Δεν άντεξα πάνω από μισή ώρα...και τι δεν άκουσα η καημένη.....μέχρι και πόσα παιδιά σκοπεύουμε να κάνουμε και πως στην αρχή θα κοιμόμαστε σε διαφορετικά κρεβάτια για να μη νιώσω άβολα..με αυτά τα λόγια με αποτελείωσε.....''Μήπως να με δοκιμάσεις φίλε μου να δεις αν είμαι και παρθένα''σκεφτόμουν όσο άκουγα τις μπούρδες του
Τον χαιρέτησα όσο πιο ευγενικά μπορούσα και έφυγα τρέχοντας...
Πως μπορεί ένας άνθρωπος να έχει συμβιβαστεί με κάποιον άλλον χωρίς να τον ξέρει,χώρις να τον έχει γνωρίσει...απλά θα ζει μαζί του μόνο και μόνο για να μη μείνει μόνος του....????
Για μέρες το κινητό μου δε σταματούσε να χτυπάει....δε καταλάβαινε ότι δε με νοιάζει...
Καλά να πάθω γιατι ακούω τους άλλους,ενώ ξέρω πως δε θα μου βγει σε καλό....
Μια φράση μου έμεινε μόνο από εκείνο το πρωί...
Χαλάλι που ξυπνήσαμε τόσο νωρίς...μας έκανες και γελάσαμε πολύ....
Ακόμη αναρωτιέμαι γιατί τις πήρα μαζί μου...Τέτοια μου λένε και μετά είμαι εγώ η υστερική....
ΟΧΙ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΑ ΤΥΦΛΑ!!!!ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΑΣ ΤΟ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΟΣ ΑΚΟΥΤΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Ή ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ ΜΗ ΠΑΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ..(έτσι την πάτησα εγώ)....-

Έχει πανσέληνο απόψε.....

....και είναι ωραία.....
Είμαστε στη μέση του καλοκαιριού πια...και δυστιχώς δε το χάρηκα όσο θα ήθελα...
Αλλά η απόψινη βραδιά φρόντισε να μου το θυμίσει....
Καθώς έλιωνα μέσα στο σπίτι αποφάσησα να βγω στο μπαλκόνι να πάρω αέρα...
και ξαφνικά βλέπω το φεγγάρι...
Είναι απλά υπέροχο...Τόσο γεμάτο..τόσο φωτεινό...αχ ξυπνάει το ρομαντισμό μέσα μου και την επιθυμία να βάλω ένα ποτήρι κρασί να πιω και απλά να χαζεύω την πανσέληνο..
Καθώς με φυσούσε αυτό το γλυκό αεράκι διάφορες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου..
Άραγε πόσοι αυτοί τη στιγμή,κάθονται όπως και εγω?κοιτάζουν το φεγγάρι και νιώθουν την ίδια ηρεμία με εμένα...πόσοι κάνουν τις ίδιες σκέψεις?
Και τι δε θα έδινα απόψε να είμαι σε μια ήσυχη παραλία...μαζί με το άλλο μου μισό...χωρίς να μιλάμε...απλα να κοιτάζουμε το υπέροχο αποψινό φεγγαρι...να έχω μια αγκαλιά...
Παραέγινα ρομαντική απόψε.. κατάφερε η πανσέληνος να με γεμίσει όμορφες σκέψεις και συναισθήματα...με ''σεληνιάζει'' με διαφορετικό τρόπο...Ώρα να ξαναβγώ στο μπαλκόνι να κάνω και αλλες όμορφες σκέψεις ελπίζοντας στο Αυγουστιάτικο φεγγάρι να κάνω πράξη αυτά που σκέφτομαι....

επιλογος...

'Εχω καιρό να γράψω...

Ενώ θέλω...
Είναι τόσα πολλά αυτά που θέλω να μοιραστώ...αλλά κάθε φορά που ξεκινώ βάζω τα κλάματα!
Έχω συνδιάσει το μπλογκ μου με αυτόν!τι τραγική που είμαι.
Τίποτα σημαντικό στη ζωή μου τον τελευταίο καιρό.
Εκτός τα αποτυχημένα ραντεβού που βγαίνω!Αντί να χαίρομαι που με πλησιαζουν άτομα γιατί θέλουν να με γνωρίσουν εγώ μουτρώνω και πάω με το ζόρι και με αγγαρεία!
Θα μου πεις αν δε θες μη πας!απλά πιέζομαι να προχωρήσω,να σταματήσω να κλαίγομαι και να ξεπεράσω!
χρειάζομαι καινούρια άτομα στη ζωή μου,αλλά όχι σχέση!Χρειάζομαι χρόνο να τα βρω με τον εαυτό μου πρώτα!Να δω τι πραγματικά με στενοχωρεί και είμαι έτσι..
Πως προχωράς στην επόμενη σχέση όταν δεν έχεις ξεπεράσει την προηγούμενη???????
Δε προχωράς απλά!!!
Xθες το μεσημέρι ένα τηλεφώνημα με τάραξε...
Κοιτούσα σαν χάζη την οθόνη του κινητού,μεχρί πραγματικά να καταλάβω ότι ο Δπαίρνει τηλ..
και μεχρι να το πάρω απόφαση να απαντήσω σταμάτησε να χτυπάει...
Αφού ξαναπήρε αποφάσησα να το σηκώσω..
-Είμαι κάτω από το σπίτι σου,σε περιμένω,πρέπει να σε δω.
 Προσπάθησα να μην πάω..Αλλά μάταια....
Καθώς τον κοιτούσα από μακριά ένθωσα το στομάχι μου να δένεται. και τα μάτια μου να δακρύζουν..
Πως γίνεται κάθε φορά που τον βλέπω να κλαί γαμώτο!!
Δεν ήταν καλά...ΠΑΛΙ!
Προβλήματα με τη δουλειά,προβλήματα με την υγεία του,προβλήματα με εμένα...
-Με εμένα γιατί?που σε ενόχλησα?
-Απλά δεν ασχολείσαι!
-Τόσο καιρό αυτό δε ζητούσες?να εξαφανιστώ απο τη ζωή σου?να μην υπάρχω πια?
Να σταματήσω να είμαι τραγική και γελοία.Δε τα θυμάσαι αυτά τα λόγια?
-Μα δε νοιάζεσαι καθόλου πως είμαι?πως περνάω?Ξέρεις πόσα προβλήματα έχω..
-Μου το απαγόρευσες Δ...Ούτε να σε σκέφτομαι δεν άντεχες....
Και πάλι τα ίδια...Πάλι ο ένας να λέει κακίες για τον άλλον!Γιατί?????
Ξέρω και επίσης μου το ξεκαθρισε πως δε με θέλει πίσω,γιατί με βάζει σε όλο αυτό?
Δεν αντέχει πια το ότι δε παρακαλάω,ή το ότι τελικά μπορώ να ζήσω-έστω προσπαθώ-χωρίς αυτόν!Ίσως καταλαβαίνει πως τώρα πια τον αφήνω...πως παλέυω με τη λογική και το συναίσθημα..και υπερισχύει η λογική πια.Τουλάχιστον σε αυτή τη κατάσταση.
Ήταν τόσο χάλια..τόσο στενοχωρημένος και αυτό μου μάτωνε την καρδιά...γιατί η αγάπη που νιώθεις για κάποιον άνθρωπο δε τελειώνει ποτέ...και είναι για πάντα..Ασχετα αν αυτός ο άνθρωπος δεν είναι πια δικός σου...

να σ'αρνηθω.......

.... τι και αν δεν με γνωρισες ποτε μου λυπημενο τι και αν παντα εκλαιγα μεσα μου κρυφα...... και γω σαν πεσει η νυχτα θα ψαξω να ΜΕ βρω σε οσα ευχες που γινανε να σβησω τη σιωπη ΜΟΥ ΝΑ Σ' ΑΡΝΗΘΩ....και αν ειναι η αληθειες σου κρυμενες στο σκοταδι .....σε θαλασσες απεραντες με χρωμα ΜΕΤΑΞΕΝΙΟ στερεψανε τα ονειρα και εμεινε ο ΒΥΘΟΣ..............

χώρις τίτλο...

Δεν άντεξα παραπάνω,ούτε αυτός εμένα...
και μετά από ένα μήνα τέλειωσε και αυτό...
Έχω γίνει τόσο καχύποπτη που τον καθένα τον
στήνω στον τοίχο και περιμένω να κάνει
την μαλακία του...
Δυσκολεύομαι να κάνω σχέση..πόσο μάλλον
να την κρατήσω!
Προτιμώ τη μοναξιά μου τελικά...
Καλύτερα έτσι..
Βυθίζομαι στις σκέψεις μου..
στα πάθη μου χωρίς να πληγώνομαι
και να πληγώνω...
Δε ξέρω τι είναι σωστό και τι λάθος τώρα πια..
Δεν αντέχω να σκέφτομαι....
Όλοι όσοι είναι δίπλα μου δε βλέπουν αυτά που πρέπει
δεν ακούν τα λόγια μου δε δίνουν σημασία σε ότι και αν κάνω...
Βαρέθηκαν και αυτοί!
Βαρέθηκα και εγώ τον εαυτό μου...

το ένα λάθος πίσω από το άλλο...

Την τελευταία εβδομάδα κάνω καθημερινά και από ένα λάθος...

Ευτυχώς το αναγνωρίζω..έχω ξεφύγει εντελώς..

δε ξέρω γιατί τα κάνω όλα αυτά...

Η επιμονή του Δ..να βρεθούμε με τρέλλανε και συγχρόνως με τρόμαξε γιατί ήρθα αντιμέτωπη με τους φόβους μου και με όλα αυτά που προσπαθώ τόσο καιρό να αποφύγω...

Η Έφη μόνο που δε με έδεσε για να μην τον συναντήσω...

Κατά βάθος ήθελα πολύ να πάω μόνο και μόνο για να δει ότι μπορώ να του μιλήσω χωρίς να κλάψω,να δει την αλλαγή μου...το πως με κατάντησε...χειρότερη από αυτόν....σκληρή και αναίσθητη...

να μη νοιάζομαι για τους άλλους,για τα συναισθήματα που έχουν και αν πονάνε με αυτά που λέω και κάνω...

''Δεν υπάρχει περίπτωση να πας και να τον βρεις,που ήταν τόσο καιρό που εσύ έκλαιγες και τον παρακάλαγες;Που ήταν όταν πονούσες και ζητούσες μια απάντηση σε όλον αυτόν τον παραλογισμό που ζούσες;;Δε θυμάσαι τίποτα από όλα αυτά;;Όχι δε σε αφήνω να πας πουθενά!!!!''

Τα λόγια της με πλήγωσαν πολύ αλλά δε μπορούσε να καταλάβει πως θα με βοηθούσε αυτή η συνάντηση στο να πω αυτά που θέλω,αυτά που κρατούσα μέσα μου τόσους μήνες..

''Είναι η ευκαιρία μου να τον πληγώσω και εγώ'' της εξήγησα με πολλά νεύρα...

''Άντε πήγαινε να ακούσεις πάλι ότι σε αγαπάει και δε μπορεί μακριά σου,κάνε και σεξ και αύριο που θα φερθει πάλι το ίδιο πούστικα όπως την προηγούμενη φορά μην αρχήσεις πάλι τα κλάματα,δε θα είμαι εδώ να σε ακούσω.."

Πίνοντας το ποτό μου μέσα σε πέντε λεπτά,απάντω στο μήνυμα του...

Με γρήγορες κινήσεις μαζέυω τα τσιγάρα μου και σηκώνομαι...

''Είσαι άξια της μοίρας σου κορίτσι μου"

Και τελικά μετά από τόσο καιρό τον συνάντησα..

Σταματήσαμε σε μια άκρη και άναψαμε τσιγάρο..

"Άλλαξες" ήταν ή πρώτη του κουβέντα..

"Εσύ πάλι όχι" του απάντησα...

Απαίτησα να ακούσω για ποιον λόγο επέμενε να βρεθούμε..

και η απάντηση;;;

Δεν ήταν καλά,δε μπορεί να με ξεπεράσει και τώρα καταλαβαίνει πόσο κακό μου έκανε..

Αλλά δε πρέπει να είμαστε μαζί...

και ποιος σου είπε ότι σε θέλω πίσω κύριε;;;

τι να σε κάνω να με πληγώνεις;;;

Επιτέλους βρήκα το θάρρος και είπα ότι είχα μαζέψει τόσο καιρό μέσα μου...

Και τον πλήγωσα.

''Σου αρέσω έτσι;;;Είδες πως με έκανες;να μπορώ και εγώ να πληγώνω και να νοιάζομαι μόνο για τον εαυτούλη μου!!!!

"Με πλήγωσες απόψε"

Τόσους μήνες αυτό ήθελα να ακούσω και επιτέλους τα κατάφερα...

"Δεν έχεις ιδέα πως είναι να σε πληγώνουν,τολμάς να μου λες ότι πονάς εσύ;;;;;Και τι νόμιζες πως εγω θα είμαι πάντα εδώ για να επιβεβαιώνω τον γαμημένο εγωισμό σου;;;;

Τέλος αυτά που ήξερες.."

"Θέλω να ξανα βρεθούμε"

"Τέρμα ότι ήξερες...ο κύκλος έκλεισε και για μένα τώρα πια..."

Γύρισα στην παρέα μου με δακρυσμένα μάτια στην παρέα μου...

Δε συζήτησα τίποτα...Απλά έπινα πολύ....

Έκλαιγα γιατί τον πλήγωσα..τη χαζή που είμαι...Ακόμη και τώρα αντί να χαίρομαι για αυτό που ήθελα τόσο καιρό,κλαίω...Τελικά δεν με έκανε σαν τα μούτρα του..Δε νιώθω την ηθική ικανοποίηση που ένιωθε αυτός όταν με πλήγωνε...

Εξωτερικά έδειχνα τόσο ήρεμη και μέσα μου γινόταν πόλεμος..Ήθελα να ουρλιάξω...συνέχισα να πίνω...και ποια η κατάληξη της βραδιάς;;;

Σεξ με κάποιον άγνωστο σε παρατημένες σπασμένες και βρώμικες τουαλέτες..

Πόσο ντρέπομαι γι αυτό..Κάνω το ένα λάθος πάνω στο άλλο,ενώ το ξέρω πως δε πρέπει το κάνω...

Την επόμενη δε μπορούσα να κοιταξω τον Χ.. στα μάτια...

ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΞΊΖΕΙ ΑΥΤΌ...και ίσως ήρθε η ώρα να τον αφήσω να φύγει από εμένα...

πολλά γιατί....

τα μάτια μου και πάλι δακρυσμένα...

η ψυχή μου πονά..

πνίγομαι στο λυγμό μου....

τρέμει ολόκληρο το κορμί μου..

πόσο ευάλωτη έχω γίνει...

χαμός μέσα στο κεφάλι μου..

γιατί εμφανίζεσαι πάντα και

με τσακίζεις;;

γιατί εγώ το δέχομαι;;;

γιατί σε αφήνω;;;

γιατί μου ζητάς να με δεις;;;

σου έλειψα εγώ;;;

ή μήπως τα παρακάλια μου;;;

σου έλειψε η επιβεβαίωση μου μάλλον..

τι θέλεις;;

να με σκοτώσεις;;;

το έκανες την προηγούμενη φορά..

όχι δε θα σε δεχτώ πίσω..

ούτε γι αυτόν τον γαμημένο καφέ που ζητάς..

θες να δεις αν είμαι καλά;;;

γιατί δεν το έκανες όταν στο ζητούσα;;;

όταν σου έλεγα πόσο πονάω..

όταν σε παρακαλούσα να σήκώσεις το τηλέφωνο

για να σε ακούσω απλά...

το είχα τόσο ανάγκη...

αλλά τότε δεν υπήρχα για σενα..

εσύ έκανες την ζωή σου και εγώ εδώ πίσω

πέθαινα..

κάθε μέρα και πιο πολύ...

έρχεσαι και μου ζητάς να με δεις

για την χαριστική βολή;;;;

άσε μη κάνεις τον κόπο..

μου την έδωσες την προηγούμενη φορά!!

δεν ειναι εσυ....

Στα ίδια μέρη με άλλον...

Το Σαβατοκύριακο ήταν από τα χειροτερά μου τον τελευταίο καιρό..
Ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσω τους φόβους μου....
Τόσο καιρό δεν άντεχα να πηγαίνω εκεί που πήγαινα με τον Δ..
Μου φαινεται αδύνατο να περπατήσω στα δρομάκια που περπατούσαμε μαζί...στην ίδια παραλία που γελάγαμε και βγάζαμε άπειρες φωτογραφίες για να έχουμε να θυμόμαστε...
Πως να κοιμηθώ στα ξενοδοχεία που πήγαινα μαζί του?
Γαμώτο..έχουμε γυρίσει όλη την Ελλάδα μαζί...ώπου και να πάω μου θυμίζει εσένα...
Μπορεί να ακούγεται χαζό,αλλά πραγματικά είναι πολύ δύσκολο..
Και τελικά ξεκίνησα να πάω βόλτα με τον Χ..Και μάλιστα εκεί που με παράτησες..που μου έδωσες την χαριστική βολή...
Ευτυχώς φορούσα τα γυαλιά ηλίου και δεν έβλεπε τα δακρυσμένα μάτια μου....
Η διαδρομή μου φάνηκε  ατελείωτη...και γεμάτη πόνο..
Αυτός μου μιλούσε και μου έλεγε πόσο ευτυχισμένος είναι μαζί μου και η δική μου καρδιά ήταν έτοιμη να σπάσει...
Τι καλά που υποκρίνομαι τελικά...έκανα για ηθοποιός....
Έχω μεγάλο ταλέντο στο να χαρίζω στιγμές ευτυχίας σε άλλους εκτός στον εαυτό μου.. 
Φτάσαμε επιτέλους μου είπε...
Τώρα έπρεπε να αποδείξω το ταλέντο μου...να του δείχνω πόσο τέλεια περνάω...
Η μέρα περνούσε μαρτυρικά...ο Χ έκανε τα πάντα για να περάσω καλά...και εγώ φανταζόμουν πως ήμουν με εκείνον για να μη κλαίω...
Γιατί το κάνω αυτό πάλι???
Γιατί δε βγαίνει επιτέλους από το μυαλό μου????
Κάνω στον  Χ αυτό που δε θα ήθελα ποτέ να μου κάνουν....

Tι άσχημο...

...να προσποιείσαι ότι νοιάζεσαι έναν άνθρωπο...ή μαλλον να τον νοίαζεσαι αλλά όχι με τον τρόπο που σε νοιάζεται αυτός....ο Χ μου δείχνει με κάθε τρόπο το πόσο με νοιάζεται και με φροντίζει και γω το μόνο που μπορώ να του προσφέρω είναι το κορμί μου...γιατί απο συναισθήματα όσο και να το παλεύω και να το πιέζω το μόνο που καταφέρνω είναι να κοροιδεύω αυτόν,τους υπόλοιπους και κυρίως τον ίδιο τον εαυτό μου...

''Προχώρα κορίτσι μου σε σχέση...με το ζόρι!!πάλεψε να συνεχίσεις τη ζωή σου..Κοίτα πόσα σου δίνει...ότι ζητούσες και προπάντων ηρεμία!!!Αυτό σου λείπει!!!Κάποιος να σε νοιάζεται και να είναι περήφανος που έχει ένα κορίτσι σαν εσένα!!!και εξάλλου τόσο καιρό αυτό δε ζητούσες?Ηρεμία??? Ο έρωτας με έρωτα περνάει....''

Τι κλισσέ έκφραση...που παραλίγο να την πιστέψω...Πως μπορείς να ερωτευτείς κάποιον άλλον όταν ήδη η καρδιά σου είναι δοσμένη σε κάποιον άλλον?Έστω και αν αυτός την ποδοπάτησε την ράγισε και στο τέλος στην έκανε χίλια κομμάτια????ή το δικό μου μυαλό είναι ακόμη κολλημένο ή έχω δίκιο...

Τον είδα τυχαία και όση πρόοδο έκανα τόσο καιρό τζάμπα πήγε...φτου και από την αρχή...είχα καιρό να κλάψω και το κάνω τώρα...

μου δίνεται η ευτυχία απλόχερα και πάλι την κλωτσάω...Πάλι βουλιάζω στη θλίψη μου..με τσακίζω με πονάω περισσότερο από εκείνον...δε με αγαπάω ούτε σέβομαι τον γαμημένο εαυτό μου...

Μου λείπεις γαμώτο!!!

Σήμερα....

Πάλι σήμερα ξύπνησα κάπως..

Αυτές οι περίεργες μεταπτώσεις στην ψυχολογία μου με έχουν φρικάρει εντελώς...

''Μήπως είμαι τρελλή;;;Μήπως τα΄χω χαμένα;;;''

Μάλλον ναι...δεν εξηγείται αλλιώς....

Αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά,νεύρα,κλάμματα,εκρήξεις θυμού και σκέψεις...πολλές 

σκέψεις που δε με κάνουν να νιώθω καλά..

Αχ αυτό το κολλημένο μυαλό μου πότε επιτέλους θα συνέλθει;;;

Από προχθές ο Δ.. έκανε την εμφάνισή του....ένα ηλήθιο μύνημα με έκανε πάλι να βγω απο τους

ρυθμούς μου που με τόσο κόπο προσπαθώ τόσο καιρό να μπω.

Λες και μυρίζεται από μακριά ότι μετά από τόσο καιρό είμαι λιγάκι χαρούμενη,ότι γελάω και περνάω καλά..

Και τσουπ...έρχεται με τις μαλακίες του με πάει πίσω σε όλα αυτά που θέλω να αφήσω...

Όλα αυτά που έζησα και με σκότωσαν,γιατί τώρα πια μόνο αρνητικά μπορώ να έχω από αυτόν.Τίποτα όμορφο και τρυφερό...τα κατάφερε ο μαλάκας για άλλη μια φορά..

Πάλι με έβρισε πάλι με μείωσε πάλι με έκανε σκουπίδι και εγώ αντί να γελάω με τα χαζά που διαβάζω κάθομαι και τα σκέφτομαι με τις ώρες...τα κλείνω μέσα μου...μα καλά πως μπορώ ακόμη να με πληγώνω..;;;Μαλάκας είμαι εγώ τελικά,όχι αυτός...Μόνο εγώ.....

Είχα  σταματήσει τα αγχολυτικά και την ψυχολόγο γιατι θεώρησα πως μπήκα σε μια σειρά, πως αρχίζω να ηρεμώ και μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου,αλλά μάταια..κάνω ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω...

Τα τελευταία 3 βράδια δε μπορώ να κοιμηθώ και το έριξα πάλι στα zanax..τα παίρνω για να καταφέρω να κλείσω τα μάτια μου σαν άνθρωπος χωρίς εφιάλτες αλλά τίποτα...παίρνω και δεύτερο και βρίσκομαι σε άλλη διάσταση...που δε μου αρέσει αλλά την προτιμώ τώρα πια...καλύτερα έτσι παρά να περιφέρομαι σαν το φάντασμα μέσα στο σπίτι ως τα χαράματα....

κάτι μας έφερε κοντά....

Ξυπνόντας από τον λήθαργο.....

Tο πρωί που ξύπνησα προσπαθούσα να καταλάβω που ήμουν και ποιος κοιμάται δίπλα μου...

και ναι ok..

Σε ένα υπόγειο μαζί με τον Τ..

Ο Τ..ήταν το απωθημένο μου πολλά χρόνια...γύρω στα 7 με 8...

Προσπάθησα πολλές φορές να του μιλήσω μα πάντα κόλλαγα...

Είναι τραγουδιστής,ροκ τύπος βρίζει πολύ και πίνει ακόμη περισσότερο...

Ο εντελώς χύμα που λέμε...πάντα το γούσταρα αυτό σε έναν άντρα...αλλά ποτέ δε μπόρεσα να το βρω!!!

Στα 32 του έχει διαφορετική άποψη για τη ζωή....

Δεν αγχώνεται για τίποτα....

''Ζήσε μονάχα τη στιγμή και άσε το μετά'' που λέει και ένα τραγούδι...

Με τα πολλά κατάφερα και τον γνώρισα κάποια στιγμή...και είχαμε καταλήξει σε δωμάτιο ξενοδοχείου..

Φεύγοντας από εκει χαράματα τρελλή από χαρά και ικανοποίηση που τον...γνώρισα είπα εντάξει...δε ζήτησα ποτέ κάτι παραπάνω...μου έφτανε που το έζησα...

Αλλά υπήρξε συνέχεια και τον γνώρισα καλύτερα..

Μέρες τώρα μου ζητούσε να βρεθούμε...να κοιμηθούμε μαζι...να πάμε παραλία με κιθάρα και μπύρες...να μου τραγουδήσει και πριβέ....

Αλλά εγώ πάλευα να σηκωθώ από το κρεβάτι και να ξεφύγω από τους εφιάλτες μου...να γιατρέψω τις πλήγες μου με τα ζαναξ και να πέφτω σε λήθαργο για να μη σκέφτομαι....

Τι μαλάκας ήμουν τελικά...

Έχανα μέρες και μήνες από τη ζωή μου...Πενθούσα για έναν άνανδρο χωρισμό,νομίζοντας πως έτσι θα καταφέρω κάτι...και το μόνο που κατάφερα ήταν να καταστρέψω την  ψυχική μου υγεία.Να με αρρωστήσω!!!

Το σκέφτηκα και πήρα την απόφαση να τον συναντήσω..Έκανα το μπάνιο μου έφτιαξα τα μαλλιά μου έβαλα τις κρέμες μου,ντύθηκα σέξυ και πήγα να τον βρω..

Είχα πολύ καιρό να νιώσω γυναίκα..και μάλιστα όμορφη...

Καθήσαμε για ένα χαλαρό ποτάκι,μιλήσαμε γελάσαμε και άρχισαν τα αγγίγματα...η καρδιά μου χτύπαγε σαν τρελλή...τέλειο το συναίσθημα..καταλήξαμε στη παραλία με κιθαρίτσα και γέλια...

Αν και δεν είμαι καθόλου ρομαντικός άνθρωπος αυτή η στιγμή με τρέλλαννε..

Αρχίσαμε να ψιλοζαλιζόμαστε και αποφασήσαμε να πάμε στο υπόγειο που έμενε κάποια βράδια...ΝΌΜΙΖΑ πως δε μπορώ να κοιμηθώ με κάποιον άλλον μετά τον Δ..αλλά τελικά τα κατάφερα και μια χαρά μάλιστα!!!!

Μας πήρε ο ύπνος καθώς έβγαινε ο ήλιος...

Μετά από τέσσερις ώρες ύπνου σηκωθήκαμε και πήγαμε για καφεδάκι...Πρώτη φορά βρισκόμαστε και με το φως της μέρας..

Χαλαροί και οι δυο αποφασίσαμε να το συνεχίσουμε χωρίς να βάλουμε κάποιον τίτλο σε όλο αυτό...να περνάμε καλά...και νομίζω στη φάση αυτή είναι ότι καλύτερο....

Χθες δε πήρα κανένα χάπι,δεν ήθελα γιατί τελικά είναι όλα μέσα στο μυαλό μας...δε θα με βοηθήσουν αυτά να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα που ζω όσο σκληρή και αν είναι αλλά εγώ η ίδια.......

''Τοξική΄΄ αγάπη.....

Τον τελευταίο καιρό κάθομαι συχνά μέσα στο σπίτι..

και είναι μεγάλο λάθος γιατί πρέπει να βγαίνω όσο πιο συχνά γίνεται..να συναναστρέφομαι με κόσμο,να κάνω νέες γνωριμίες κλπ..κλπ...

Αλλά εγώ εκεί...στον κόσμο μου...πολυθρόνα κρεβάτι τηλεόραση και υπολογιστής...

Αυτή είναι η καθημερινότητά μου.....Τέλεια....

Που και που όμως κάτι παθαίνω και σκέφτομαι ξεκάθαρα...

Αυτο που ένιωσα για τον Δ..δεν ήταν σκέτο αγάπη...αλλά'' τοξική αγάπη''....

Και τι εννοώ με αυτό?????

Δεν ένιωσα αυτό που λέμε εμπιστοσύνη,ασφάλεια,ενδιαφέρον για τα προβλήματά μου,

ευχαρίστηση,σεβασμό φροντίδα...Τουλάχιστον τον τελευταίο 1,5 χρόνο...

Αντίθετα ένιωσα μεγάλη ανασφάλεια,πολύ πόνο,θλίψη αδυναμία στο να μη μπορώ να κάνω τίποτα χωρίς αυτον,έμεινα χωρίς φίλους γιατί ήθελα να είμαι συνέχεια μαζί του γιατί μου το ζητούσε...έκανα στην άκρη τα θέλω μου για να έχω χώρο για τα δικά του!!!Στους τσακώμους μας δεν προσπαθούσαμε να βρούμε τη λύση και το πρόβλημα μας ώστε να το διοθώσουμε αλλά κάναμε ''επίδειξη δύναμης''

κατηγορούσε ο ένας τον άλλον για να δείξουμε ποιος έχει το ''πάνω χέρι΄΄...

Ήθελα να αλλάξω εγώ αυτόν και αυτός εμένα!!!!Πράγμα αδύνατο...

Είχε κολλήσει ο ένας πάνω στον άλλον όχι επειδή νιώθαμε ότι δε μπορούμε μακριά αλλα μόνο και μόνο να καλύψουμε το αίσθημα της ανασφαλειάς μας...Όσο και να με πειράζει αυτή είναι η αλήθεια...

Άργησα αλλά το κατάλαβα...Απογοητευόμουν με τη συμπεριφορά του αλλά έμενα προσκολλημένη πάνω του..δεν άντεχα στην ιδέα ότι θα τον χάσω...και όπως έγινε...

Αυτό είναι η τοξική αγάπη....

απόψε...

Είναι περίεργη η βραδιά...
Δεν ξέρω αν φταίει ο συνδιασμός του αγχολυτικού με τα τσίπουρα που πίνω,αν φταίει η βροχή,ή
αν φταίει το μήνυμα σου...
'Ασχημο όπως πάντα...
Νίωθω περίεργα....Αλλά μου αρέσει...Δε σκέφτομαι και δε κλαίω....
το πρόβλημα όμως είναι ότι παλεύω με τις αναμνήσεις που έχουν στοιχιώσει για τα καλά μέσα στο κεφάλι μου και δε λένε να βγουν από εκεί μεσα....
Δε καταλαβαίνω γιατί πρέπει να βάζω τον εαυτό μου σε αυτή την διαδικασία...
να αναλώνεται σε συναισθήματα που πονάνε...Λες και μου αρέσει να πονάω...μακάρι να ξυπνήσω το πρωί και να νιώθω διαφορετικά.....

καληνύχτα.......

Υπέροχη μέρα...

Υπέροχη μέρα αλλά καθόλου διάθεση!!!
Δε με χωράει το σπίτι αλλά δε θέλω να βγω ούτε και έξω!!!
Δε ξέρω τι μου φταίει πάλι σήμερα!!!!!!!

Αρκετά......

ότι αρχίζει ωραία τελειώνει άσχημα...ότι αρχίζει άσχημα τελειώνει  χειρότερα!!!!

Τις τελευταίες μέρες το λέω συνέχεια και το υποστιρίζω με όλη μου τη δύναμη!

Δε μου πάει τίποτα καλά...όλα χάλια...

Έβλεπα τον εαυτό μου να χάνεται,να σβήνει,να μη μπορώ να τον ελεγξω σε τίποτα.

Πονοκεφάλοι,εμετοι,ζαλαδες,κλάμα,πολύ κλάμα απομόνωση αυπνίες και χίλια δυο άλλα

που καλύτερα να μην τα αναφέρω!!

Η ψυχική μου υγεία κατέρευσε.....και όλα αυτά γιατι???

Γιατι ξαναγύρισες και εγώ σε πίστεψα....και σε δέχτηκα γιατί μου ορκιζόσουνα ότι όλα καλά από 

εδώ και πέρα....και με άφησες πάλι τόσο άνανδρα μετά από μισή ώρα που με άφησες στο σπίτι μου.

Μου έδωσες τη χαριστική βολή...Με σκότωσες και μόνο συγχαρητήρια μπορώ να σου δώσω πια!!

Για μέρες έζησα στη δική μου κόλαση μέσα στους εφιάλτες μου και στη θλίψη μου...καλά να πάθω γιατί σε δέχτηκα μετά από τόσα που μου έκανες γιατί σε πίστεψα δε φταις εσύ αλλά εγώ αυτή τη φορά....Σκέφτηκα να δώσω τέρμα στη ζωή μου γιατί δεν άντεχα άλλο αυτό το μαρτύριο...

Για μέρες δε μιλούσα σε κανέναν....Απλά τρελλαινόμουν σιγά σιγά....το πρόσωπό μου άλλαξε δραματικά...δε με αναγνώριζα!!!

Και πήρα την απόφαση να πάω σε ψυχολόγο...Δε μπορούσα να το παλέψω μόνη μου πια...

Πόσο άσχημα ένιωσα γιατί πάντα υποστήριζα πως πρέπει να παλεύουμε μόνοι μας γιατί είμαστε πολύ δυνατοι!!!!!Μαλακίες......

Αυτή η σαραντάλεπτη επίσκεψη με έκανε να νιώσω χειρότερα από πριν...

''πρέπει να αντιμετωπίσουμε την κατάθλιψη γιατί είναι σε δέυτερο στάδιο''

Κατάφερα και έκανα κακό στον εαυτό μου τελικά....

Σήμερα είμαι πολύ ήρεμη...δε νιώθω δε κλαίω δε σκέφτομαι...Τα xanax με βοήθησαν αρκετά....

Δύο την ημέρα και όλα κυριλέ....Κοιμάμαι και δεν ονειρέυομαι πια...Το μόνο που με φοβίζει ακόμη είναι το ότι ξυπνάω το βράδυ και νομίζω ότι πνίγομαι...αλλά θα αλλάξει και αυτό..

Θα συνέλθω...θα σε ξεχάσω έστω και με βοήθεια.....

Βαρέθηκα να ζητιανεύω την αγάπη σου ενώ γύρω μου υπάρχουν τόσα άτομα που μου την προσφέρουν απλόχερα.....

fuck buddies ή αλλιώς φίλε έλα απόψε που....

fuck buddies...ας το παραδεχτούμε..όλοι έχουμε έναν τουλάχιστον..(στη δική μου περίπτωση υπάρχουν δύο για ποικιλία...)
Είναι όντως όπως ακούμε το νέο είδος σχέσης???
Σεξ με κάποιον που δεν υπάρχουν μεταξύ σας αισθήματα αγάπης παρά μόνο φιλικά..
Γύρω μου όλο και πιο πολλά άτομα το προτιμούν για πολλούς λόγους..
Δεν δένεσαι περνάς καλά χωρίς δεσμεύσεις το κάνεις με κάποιον που ξέρεις ότι δεν πρόκειται να σου ζητήσει κάτι παραπάνω από σαρκική ευχαρίστηση όπως και εσύ ο ίδιος άλλωστε και το βασικό????
Δεν εξαφανίζεται μετά από μια νύχτα ,μέρα,απόγευμα -ή ότι προτίματε τελοσπάντων- πάθους όπως στo one night stand...Δεν είστε ξένοι βρε παιδί μου!!Άσε που κάνεις και απίστευτο σεξ!!Στο γκομενάκι σου δε μπορεις να δείξεις αυτά που ζητάς εκείνη τη στιγμή!!!να εκπλήρωσεις την κάθε φαντασιώσή σου γιατί δεν το ρισκάρεις να φύγει τρέχοντας!!
Οι "καβάτζες" όπως τους ονομάζει και η αδερφή μου είναι δίπλα σου για να του μιλήσεις για να πάτε για ένα ποτό να τον ακούσεις να του πεις τη γνώμη σου για χίλιους δυο λόγους και όταν νιώθετε την ανάγκη για παρέα ενώνετε τις μοναξιές σας με αμοιβαία ικανοποίηση...τι πιο όμορφο??
Στη δική μου περίπτωση οι sex buddies μου τα φιλαράκια μου δηλαδή είναι δοκιμασμένα στο χρόνο..άτομα εμπιστοσύνης και προπάντων κύριοι χωρίς να με φέρνουν σε δύσκολη θέση..
Έχουμε ξεκαθαρίσει πως όταν κάποιος από εμάς ερωτευτεί  γινόμαστε απλά φιλαράκια  χωρίς να υπάρχει το σεξ ανάμεσά μας....Τόσο απλά...
Και ξέρουμε πως ποτέ δε πρόκειται να ερωτευτεί ο ένας τον άλλον...
''Καλός είσαι στο σεξ φίλη-φίλε μου αλλά καλύτερα να κάνουμε απλά παρέα..."
Δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω σχέση μαζί τους γιατι με ξέρουν και τους ξέρω πάααρα πολύ καλά...
δεν θα υπάρξει αυτή η μαγεία ποτέ που υπάρχει στην αρχή της σχέσης...δε θα μπορέσεις να ερωτευτείς..Άσε που είναι και ρίσκο...Αχ τέτοιες σχέσεις δεν κρατάνε σχεδόν ποτέ...
Στη φάση που είμαι χαίρομαι που έχω τέτοια..''φιλαράκια'' δίπλα μου γιατί δε ζήτανε τίποτα!!!
Δυστίχως πλήγώθηκα τόσο πολύ από τις σχέσεις μου που προτιμώ να κάνω σεξ απλά για ευχαρίστηση
και όχι έρωτα...γιατί έρωτα κάνεις όταν αγαπάς...και εγώ την έχω βγάλει την αγάπη από την ζωή μου προς το παρών...

πέρασε και αυτή η εβδομάδα..

Πέρασε και αυτό το Πάσχα,αλλά ο δικός μου Γολγοθάς συνεχίζεται...
Αυτές οι μέρες που πέρασαν ήταν τόσο μελαγχολικές,τόσο άδειες...
Είχα πολλά χρόνια να περάσω μόνη μου μια τόσο μεγάλη γιορτή.
Κρίμα που δεν ήρθε και η δική μου Ανάσταση,η λύτρωση η κάθαρση και για μένα.
Βυθισμένη στη θλίψη μου σκέφτομαι χίλιους δυο άσχημους τρόπους να το τελειώσω.
Τι δειλός άνθρωπος που έχω γίνει.Άξια της μοίρας μου είμαι.
Για λίγες μέρες νιώθω ζωντανή κα μετά πάλι χάνομαι.
Χάνομαι σε άσχημες σκέψεις που πονάνε και πληγώνουν...
Φοβάμαι να βγω από τη θλίψη μου γαμώτο...
Γιατί μου το κάνω όλο αυτό??Πόσο θα με πληγώνω ακόμη?

Αγάπη και μίσος....

Χθες βράδυ δεν κοιμήθηκα..Μου γύρισε το μυαλό.
Τρελλάθηκα!!
Και σήμερα πρωί πρωί ήρθα σπίτι σου.
Μετά από τόσα που μου είπες.
Μόνο για να μου πεις κατάμουτρα ότι χωρίσαμε..
Να το εμπεδώσω που λένε.
Να εμπεδώσω πόσο μαλάκας και πόσο άνανδρος είσαι.
Μάζεψα όση αξιοπρέπεια μου έμεινε-γιατί κάτι έμεινε και από αυτή-
πήρα το δαχτυλίδι σου και ήρθα να στο δώσω.
Μετά από τόσο καιρό σε είδα και αντί να νιώσω κάτι όμορφο για σένα
ένιωσα οργή και μίσος..
Πως γίνεται να μισείς κάποιον που λάτρεψες?
Πως γίνεται όλη αυτή η αγάπη να μετατρέπεται σε κάτι τόσο άσχημο?
Πρώτη φορά λέω πως σε μισώ..
Έιναι τελικά τόσο λεπτή η γραμμή ανάμεσα από το μίσος και την αγάπη.?
Δυστίχως ναι..
Μπορεί να είναι δυο αντίθετα συναισθήματα μεταξύ τους αλλά δεν παύουν να είναι συναισθήματα.
Πόσα πράγματα έμαθα τελικά δίπλα σου...έμαθα να μην κάνω όνειρα,να μην ξανά πιστέψω τίποτα,
έμαθα τι είναι η αναξιοπιστία,το μίσος και άλλα πολλά..
Κατάφερες να με κάνεις σαν τα μούτρα σου..
Όλοι μου είπαν μη προκαλώ την τύχη μου να μην έρθω να σε βρω αλλά δεν άκουσα κανέναν
σε αντίθεση με εσένα που επιρεάζεσαι από όλους..
Να μην έρθω για να μην πληγώνομαι άλλο...Αλλά κανείς δε κατάλαβε πως έτσι θα συνέλθω..
Θα το πάρω απόφαση..
Και ήρθα..Και μιλήσαμε...Και πάλι δε μπόρεσες να μου ξεκαθαρίσεις...να με κοιτάξεις και να μου πεις ''ναι τελειώσαμε''!!
-Σε αγαπάω σε λατρεύω δε μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα,αλλά......
-Αλλά άντε και γαμήσου τώρα!Κουράστηκα να σε αφήνω ηλίθιε να με πληγώνεις και να 
παίζεις με τη καρδιά μου!!!
Η ΤΕΛΕΥΤΑΊΑ σου κουβέντα ήταν πως  αν φύγω δεν θα υπάρξει γυρισμός και θα τελειώσουν όλα...
Και έφυγα...Το πήρα απόφαση..
Τώρα απλά εύχομαι να σταματήσω να σε μισώ γιατί όπως είπαμε και αυτό συναίσθημα είναι 
και πρέπει να σταματήσω να νιώθω,έστω και μίσος...Απλά να αδιαφορώ...

Ο χαμένος τα παίρνει όλα....

tromaktiko: Τρομακτικά γλυπτά από μπανάνα

tromaktiko: Τρομακτικά γλυπτά από μπανάνα: "Δείτε τα απίθανα δημιουργήματα πιό κάτω...!"

Τίποτα δεν είναι δύσκολο..

Σήμερα είμαι πάλι στις μαύρες μου..Δε ξέρω τι μου φταίει.
Όλοι οι υπόλοιποι ή ο εαυτός μου ο ίδιος;
Μάλλον εγώ το έχω το πρόβλημα.
Είναι στιγμές που δε θέλω να βλέπω ή να ακούω κανέναν.
Απλά να χάνομαι στις σκέψεις μου...
Έχω ξενερώσει με όλα με τα πάντα...
Κ εσύ λείπεις από τη ζωή μου.
Από τα πάντα.
Έπεισα τον εαυτό μου ότι τελειώσαν όλα.
Ότι από τώρα πια θα είμαι μόνη μου.Χωρίς εσένα.
Όλοι με ρωτούν τι έγινε..δεν απαντώ,αποφεύγω κάθε συζήτηση κάθε τι που σε θυμίζει που έχει σχέση με σένα.
Σε σκέφτομαι όλο και λιγότερο..Έτσι πρέπει
Σαν την αντιβίωση ή κάπως έτσι τέλος πάντων.
Τίποτα δεν είναι δύσκολο τελικά.
Όλα μπορούμε να τα αντέξουμε και να τα ξεπεράσουμε.
Αρκεί να το θέλουμε πραγματικά.
Και εγώ το θέλω όσο τίποτα άλλο.

Και θα το καταφέρω...

Σήμερα ήταν όλα αλλιώς...

Σήμερα δεν έκλαψα..Καθόλου όμως.....

Ξύπνησα νωρίς,σηκώθηκα σχεδόν αμέσως από το κρεβάτι βγήκα έξω.

Κινήσεις μηχανικές αλλά κάτι είναι κ αυτό...

Κάνω προόδους..

Σκέφτομαι λίγο πιο καθαρά,ή  μάλλον πιο λογικά.

Όλα αυτά που ήθελες να  αλλάξω.

Ήταν πολλά τελικά...

Όλα αυτά που λατρεύουν σε μένα εσύ δεν τα ήθελες.

 Δεν σου άρεσε που γελούσα 

που ήμουν σίγουρη για τον εαυτό μου,που διαφωνούσα

μαζί σου και υποστήριζα την γνώμη μου

δεν άντεχες το χιούμορ μου και άλλα τόσα που πρέπει να 

κάθομαι ώρες να γράφω.

Μέχρι και τα μαλλιά μου ήθελες να αλλάξεις.

Μπορεί να με έπεισες να το κάνω

Γιατί ήθελες να δείχνω πιο σοβαρή.Πιο ώριμη..

Ευτυχώς όμως δε μπήκα

στο καλούπι που είχες φτιάξει στο μυαλό σου

σε αυτό που θεωρούσες ιδανικό και 

τέλειο...

Πόσο εγωιστικά σκεφτόσουν τελικά..

Εδώ δε μπορούμε να αλλάξουμε

τον ίδιο μας τον εαυτό

έχουμε την απαίτηση να αλλάξουμε τους άλλους?????

Τόσο καιρό έκρυβα μέσα μου

όλα αυτά που με κάνουν ξεχωριστή και διαφορετική..

Απλά τα έκρυβα...

Δεν τα έχασα κυριε...Θα βρω τον παλιό καλό εαυτό μου....

Αυτόν που σε τρόμαξε και σε γέμισε 

κόμπλεξ και ανασφάλειες....καταβάθος σου άρεσε πολύ

όπως ήμουν γιατί εσύ ποτέ δε θα

μπορέσεις να ζήσεις και να αγαπηθείς όπως εγώ...

Και ευτυχώς που μου άλλαξες μόνο τα μαλλιά...

Γιατί κύριε με μια επίσκεψη στο κομμωτήριο μπορώ να αποκτήσω και πάλι 

τα ξανθά μαλλάκια μου που τόσο λάτρεύα..

Η χθεσινή βραδιά....

Σηκώθηκα με τρομερό πονοκέφαλο και χάλια στομάχι.

Κοιτάζομαι στο καθρέφτη και βλέπω ένα φάντασμα,ένα ερείπιο.

Πίνω μια γουλιά από το καφέ μου και ανάβω ένα τσιγάρο κάνοντας απολογισμό της χθεσινής βραδιάς..Από όσα μπορώ να θυμηθώ τελικά.

Αλκοόλ,τσιγάρα,απαίσια μουσική,σκοτάδι,άκυρες γνωριμίες και σεξ με έναν άγνωστο.

Απαίσιο σεξ μέσα σε ένα αμάξι με κάποιον που δεν θυμάμαι καν σήμερα..

Άγαρμπο και άτσαλο σεξ.Θολές οι εικόνες και άσχημες.

Νιώθω σαν πουτάνα που δίνεται παντού για να ξεχάσει εσένα,για να σε εκδικηθεί.

Αλλά το μόνο που καταφέρνω είναι να τιμωρώ εμένα και μόνο εμένα.

Τον τιμωρώ γιατί δε μπορεί να αποδεχτεί το τέλος και να κάνει μια καινούρια αρχή.Ημουν τόσο δυνατή τόσο σκληρή,πως έχω γίνει έτσι?πως μου κάνω τέτοιο κακό?

Νιώθω απαίσια σήμερα....

νύχτα είναι θα περάσει..

αύτη η νύχτα με τρελλαίνει!
Η τόση ησυχία της με κάνει να θέλω να ουρλιάξω πόσο αδύναμη είμαι
να φωνάξω πως δεν αντέχω άλλο
περίεργες και τρελλές οι σκέψεις μου,που τρέχουν στο γαμημένο το κεφάλι μου με ιλλιγγιώδη ταχύτητα.
Πριν λίγες ώρες ειπώθηκαν πολύ άσχημα πράγματα μεταξύ μας.
κοιτάζω το δαχτυλίδι που σφράγισε την αγάπη μας την μέρα των γενεθλίων μου.
Δίνοντας μου αυτό επιβεβαίωνες όλα αυτά που έλεγες τόσο καιρό.
Απόψε το έβγαλα, δε μου ανήκει πια...μπήκε στο κουτάκι του.
Tο μισώ πια γιατί μου θυμίζει τους ψέυτικους όρκους σου!!
"μωράκι μου δε θα σε πληγώσω ποτέ δεν είμαι σαν τους άλλους που υπήρξαν στη ζωή σου" και όμως εσύ με πλήγωσες πςρισσότερο από τον καθένα..με τσάκισες
Ατέλειωτη η αποψινή νύχτα και ο ύπνος πουθενά...δε μπορώ να κοιμάμαι στο κρεβάτι μας μόνη..δε μπορώ να πετάγομαι στον ύπνο μου και να ψάχνω την αγκαλιά σου..
Ω Θεέ μου πότε θα ξημερώσει???

Σπασμένες βέρες...

Έκανες την επιλογή σου...

Ότι είχα θέλησα να στο δώσω, ότι σου έδωσα δε θέλησες να το δεχτείς.
Από δω και πέρα κάνε τις επιλογές σου μόνο που εγώ δε θα είμαι μέσα σε αυτές.

Αυτό είναι το τέλος μας....!!!

Σήμερα απάντησες στις άπειρες κλήσεις μου κ στα χιλιάδες μηνύματά μου.
   -Έχω δουλειά.Τι θες?
Αυτά ήταν τα πρώτα σου λόγια.  - Δε μπορώ να σε ακούσω τώρα με ενόχλεις
 Ο άντρας που για 2,5 σχεδόν χρόνια ορκιζόταν ότι θα με αγαπάει για την υπόλοιπη ζωή μας και θα είναι δίπλα μου σε ότι κ αν συμβαίνει μου λέει πως τον ενοχλώ και δε μπορεί να με ακούσει.
-Δε θέλω να σε παρακαλέσω παλι μην το κλείσεις.Μόνο να με ακούσεις για 5 λεπτά.
Δε θέλω να σου πω να είμαστε πάλι μαζί.Τώρα δε θέλω ούτε εγώ.
Μετά από τα τελευταία που είδα θέλω να σου πώ κουράστικα πως δεν έχω άλλα δάκρυα για σένα
μου έκανες τη καρδιά χίλια κομμάτια.Ότι καλό είχε μείνει μέσα μου χάθηκε και αυτό μαζί με σένα.Δε
μπορώ να πενθώ για αυτή τη σχέση άλλο.Όλη η αγάπη που είχα για σένα γύρισε σε μίσος.
Έιναι καιρός να σταθώ πάλι στα δίκα μου πόδια.Να σταματήσω να σκέφτομαι για δυο πια.Ήρθε η ώρα να αποδεχτώ το τέλος και να κάνω μια καινούρια αρχή.χώρις εσένα....
  -οκ  Άντε να πείσεις τον εαυτό σου πρώτα για όλα αυτά και μετά έλα να πείσεις και μένα.
-Ηδη τον έχω πείσει και αυτός είναι ο λόγος που στα λέω...Αντιο!!

 

Τα δάκρυα...

Τα δάκρυα που τρέχουνε
είναι και ας μη το λένε
οι πόνοι που δεν έχουνε
τόπο κρυφό να κλαίνε.....

fuck you..

Αν με αγαπούσες όπως λες...

Δε θα μου γκρέμιζες τα όνειρα που έχτιζα τόσο καιρό για εμάς τους δυο.

Αν με αγαπούσες θα μου το έδειχνες με όλη σου τη δύναμη.

Μα εσύ με αντιμετώπιζες με παγωμένα αισθήματα και κατέστεψες 

την αγάπη μου για σένα!!!το βλέπεις??δεν παρακάλεσα αυτή τη φορά 

να γυρίσεις πίσω.

Τώρα το μόνο που μου μένει να σου πώ είναι ενα "ευχαριστώ" που μου έδωσες να καταλάβω

πως δεν αξίζεις τίποτα ενώ εγώ τόσα πολλά....

Οι νόμοι του Μέρφυ

01. Ο νόμος της σειράς: Αν περιμένεις σε σειρά και αποφασίσεις να πας στη δίπλα που κινείται πιο γρήγορα, είναι αποδεδειγμένο ότι αυτή που άφησες θα αρχίσει να κινείται πιο γρήγορα.

02. Ο νόμος του τηλεφώνου: Όταν καλείς, λάθος αριθμό ποτέ δεν είναι απασχολημένο.

03. Ο νόμος της μηχανικής επιδιόρθωσης: Μόλις τα χέρια σου γεμίσουν με γράσο ή άλλο υλικό που λερώνει, θα σε πιάσει φαγούρα στη μύτη ή κάπου άλλου.

04. Ο νόμος του εργαστηρίου: Οποιοδήποτε αντικείμενο και αν πέσει, θα κυλήσει προς το λιγότερο προσιτό για εσένα μέρος.

05. Ο νόμος του λεωφορείου: Όταν είσαι στη στάση αρκετή ώρα και αποφασίσεις και ανάψεις τσιγάρο, τότε θα έρθει το λεωφορείο.

06. Ο νόμος του τσιγάρου: Μόλις ανάψεις τσιγάρο, θα προκύψει κάτι που πρέπει να κάνεις, μέχρι το τσιγάρο να καεί από μόνο του.

07. Ο νόμος του άλλοθι: Εάν πεις ψέματα στη δουλειά, ότι άργησες επειδή π.χ . έσκασε το λάστιχο του αυτοκινήτου, την επόμενη μέρα το λάστιχο θα σκάσει πραγματικά.

08. Ο νόμος του αφρόλουτρου: Μόλις βυθιστείς στην μπανιέρα και έχεις χαλαρώσει, θα χτυπήσει το τηλέφωνο.

09. Ο νόμος της συνάντησης: Η πιθανότητα να συναντήσεις κάποιον που ξέρεις, αυξάνεται όταν είσαι με κάποιον που δεν θέλεις να σας δουν μαζί.

10. Ο νόμος του αποτελέσματος: Όταν ένα μηχάνημα δεν δουλεύει και προσπαθήσεις να το αποδείξεις στον ειδικό που έχει έρθει να το φτιάξει, τότε θα δουλέψει.

11. Ο νόμος του θεάτρου: Τα άτομα που έχουν θέσεις όσο πιο μακριά γίνεται από το διάδρομο, φτάνουν πάντα τελευταίοι.

12. Ο νόμος του καφέ: Μόλις φτιάξεις ζεστό καφέ στη δουλειά, το αφεντικό θα σου ζητήσει να κάνεις μια δουλειά που θα διαρκέσει ακριβώς μέχρι να κρυώσει ο καφές.

Όλα γίνονται για κάποιο σκοπό......

Χθές μετά από εννιά μέρες αποφάσισα να βγώ και λίγο έξω να πάρω και λίγο αέρα βρε παιδί μου να σκεφτώ ίσως και πιο καθαρά ή καλύτερα να μη σκεφτώ έστω και για λίγο όλα αυτά που με πληγώνουν τον τελευταίο καιρό...
Αφού κοιτάχτηκα με προσοχή στον καθρέφτη  ανακαλύπτω πως έχω τα μάυρα μου τα χάλια!!!
Άντε τώρα να γίνω άνθρωπος.Μαλλιά ανακατεμένα,πρόσωπο θαμπό,μάυροι κύκλοι κάτω από τα μάτια.
Μέχρι και η μάνα μου με ρώτησε.."καλά έτσι θα βγείς έξω??".Αχ ευτυχώς που υπάρχει το θαυματουργό κονσίλερ το ρουζ και τα γυαλιά ηλίου λέω από μέσα μου.
Τσιγάρα κλειδιά και κινητό (που δε πρόκειται να χτυπήσει καθόλου) στην τσάντα και έτοιμη!!
Πολύ ζεστή μέρα που θύμιζε καλοκαιράκι παρά άνοιξη-μισώ την άνοιξη την έχω συνδιάσει με ιώσεις και αλλεργίες-αρκετός κόσμος στον πεζόδρομο και στην πλατεία.Συναντιέμαι με τη Χ και τη Λ και αρχίζω για άλλη μια φορά να τους λέω τα γνωστά μου.."Πάλι με χώρισε.Αλλά αυτή τη φορά δε πονάω είμαι καλά δε στενοχωριέμαι και γιατί να στενοχωρηθώ???Για κάποιον που με χωρίζει 2 φορές το μήνα και μάλιστα από το κινητό?"
Με ένα στόμα μια φωνή μου απαντούν ναι καλα σε λίγες μέρες πάλι μαζί θα είσαστε.
Έτσι ξερά!Πόσες φορές τα έχουν ακούσει αυτά τα λόγια?Πολλές τον τελευταίο καιρο!
Οι ίδιες ερωτήσεις από μένα,οι ίδιες απαντήσεις από αυτές.Προβλέψιμη όλη η συζήτηση...
Στάθηκα όμως σε κάποιες λέξεις τους..Κάποιες που τις σκέφτηκα όταν γύρισα σπίτι."ΟΛΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΣΚΟΠΟ.ΣΚΕΨΟΥ ΤΟ ΛΙΓΑΚΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΚΑΛΟ"
Και ποιος είναι ο σκοπός κυρίες μου?και ποιος ο λόγος που συμβαίνουν αυτά?
Για να πονάω,για να κλαίγομαι,για ποιον ακριβώς λόγο?
Σε αυτό δε μου έχετε απαντήσει ακόμη.

Καλημέρα....

Και να που δεν κρατήθηκα τελικά...

Και σε πήρα τηλέφωνο...Αδιαφόρησες..
Και σου έστειλα μήνυμα..Τίποτα...
Και ξαναπήρα...Καμία απάντηση,
Μου αρέσει να με πληγώνω τελικά...
Ο μαζοχισμός σε όλο του το μεγαλείο!!
Με αποφεύγεις και εγώ συνεχίζω
καμία απάντηση..επανάκληση ξανά και ξάνα.
Δε ξέρω τι θέλω να σου πω ακριβώς.
Ίσως γιατί ξέρω ότι δεν πρόκειται να απαντήσεις.
"Ο συνδρομητής που καλέσατε έχει πιθανών το τηλέφωνό του απενεργοποιημένο."
Κάλα να πάθω....

Είναι κάτι απογεύματα...

Είναι κάτι απογεύματα της ερημιάς λουλούδια
με μουσική της σιωπής από της ψυχής τα βάθια!

Είναι κάτι απογεύματα που ακούγονται μονάχα
του ρολογιού οι δείχτες και της καρδιάς οι χτύποι

Είναι κάτι απογεύματα λίγα και απαράλλαχτα
σε λογισμούς και μνήμες

που σου θυμίζουν τραγικά τα λιγοστά που μείναν
και τα πολλά που φύγαν....

                 Νίκος Ρίγγας
Ποιητικές ερωτικές ζωγραφιές

......

"Σε αγαπάω αλλα.."

Ειμαι στο κρεβάτι ακόμα..
Πέρασε ήδη μια εβδομάδα από όταν έφυγε..
Αυτή τη φορά είπα να προσπαθήσω να  το δεχτώ χωρίς να χάσω την αξιοπρέπεια μου..
Μετά από 2,5 χρόνια μαζί με χώρισε μέσα από ένα μήνυμα..
"Σε αγαπάω πολύ αλλά θέλω να χωρίσουμε"
Τόσο άνανδρα...Μάλιστα...φαντάσου να μη με αγαπούσε κίολας..
Μια εβδομάδα προσπαθώ να δεχτώ πως το παρών έγινε παρελθόν...
Και αυτή τη φορά χωρίς κλάματα χωρίς παρακάλια ...
Χωρίς να χάσω την γαμημένη αυτοεκτίμηση μου..
Απορώ και γω με τον εαυτό μου πως κρατιέμαι ακόμη και δε σε παίρνω τηλ,δε
σου στέλνω μήνυμα...
Αλλά σε σκέφτομαι...Σκέφτομαι τις στιγμές μας..που τον τελευταίο καιρό ήταν πιο πολλες οι κακές..
Παρακάλια απο μένα...κλάματα φωνές....Εσύ να με διώχνεις και γω εκεί...Ελεγα πως άξιζες τον κόπο και ότι δεν πρέπει να χωρίσουμε..
Κάθε φορά τον τελευταίο καίρο που μαλώναμε σε άφηνα να με τσακίζεις..να με πάτας..και γω ακόμη εκεί..
Γέμιζα τον εαυτό μου με ψεύτικες δικαιολογίες για να μη φύγω μακριά σου..."μα πως να αφήσω το άλλο μου μισό???"και σε ε΄παιρνα τηλ..και σου έστελνα άπειρα μηνύματα χώρις να παίρνω καμία απάντηση...για μέρες δεν έβγαινα ούτε στο μπαλκόνι..για μέρες δεν έτρωγα ..παρά μόνο κάπνιζα...
Κάπνιζα πολύ..πάντα το μισούσες...ότι και αν έκανα μισούσες τελικά...
Δε μιλούσα σε κανέναν και τα δικά μου άτομα ανησυχούσαν για μένα..
κάτι που εσύ δεν έκανες...
Αυτές τις δυο εβδομάδες που είχα περάσει δε θα τις ξεχάσω..Πόνεσα τόσο πολύ..έγινα απλα ένα ερείπιο...και συνέχιζα να πιστέυω πως είσαι ο πιο σημαντίκος άνθρωπος στη ζωή μου..
Ο ιδανικός και ο μοναδικός για μένα..
Και μέτα από όλα αυτά γύρισες..Γύρισες για μου χαρίσεις λίγες στιγμές χαράς και ευτυχίας.
Ενιωθα να ζω ξανά..και μετά ξανά ήρθε ο χωρισμός...
Και σήμερα είμαι ήρεμη.. πολύ ήρεμη...χωρίς τα περίεργα ξεσπάσματα μου...και αυτό με τρομάζει...

Θέλω Απόψε Να Αγγίξω Την Ουράνια Σιωπή......

Προσπάθησα να "δολοφονήσω" τον εαυτό μου ώστε να μην είμαι η ντροπή γι΄αυτούς που με αγάπησαν..Τι σκεπτικό..."κάνε στον εαυτό σου αυτό που θα ήθελες να κάνεις στους άλλους..."

ΛΑΙΔΗ ΛΑΖΑΡΟΣ (ΠΛΑΘ ΣΥΛΒΙΑ)

SYLVIA PLATH
Η ΛΑΙΔΗ ΛΑΖΑΡΟΣ
Απόδοση από τα αγγλικά: Κλεοπάτρα Λυμπέρη


Το έκανα ξανά.
Κάθε δέκα χρόνια μια φορά
Το καταφέρνω -

Κάτι σαν περιφερόμενο θαύμα, το δέρμα μου
Φωτεινό όπως αμπαζούρ των ναζί,
Το δεξί μου πόδι

Ένα πρες παπιέ,
Το πρόσωπό μου άμορφο, λεπτό
Εβραϊκό λινό.

Ξετύλιξε τη γάζα
ω εχθρέ μου.
Προξενώ τον τρόμο; -

Η μύτη, οι κόγχες των ματιών, η πλήρης σειρά των δοντιών;
Η στυφή αναπνοή
Σε μια μέρα θα χαθεί.

Γρήγορα, γρήγορα η σάρκα
Η φαγωμένη από του τάφου τη σπηλιά
Θα είναι πάνω μου μια χαρά

Κι εγώ μια χαμογελαστή γυναίκα.
Είμαι μονάχα τριάντα χρονών.
Κι όπως η γάτα έχω να πεθάνω εννιά φορές.

Αυτή είναι η νούμερο «Τρία».
Τι ανοησία
Να εκμηδενίζεις κάθε δεκαετία.

Πόσα εκατομμύρια κλωστές.
Το πλήθος μασουλώντας φιστίκια
Στριμώχνεται να τους δει

Να με ξετυλίγουν χέρια πόδια -
Το μεγάλο στριπτίζ
Κυρίες και κύριοι

Ιδού τα χέρια μου
Ιδού τα γόνατά μου.
Μπορεί να είμαι κόκαλο και πετσί,

Κι όμως είμαι η ίδια κι απαράλλαχτη γυναίκα.
Την πρώτη φορά που συνέβη ήμουν στα δέκα
Ήταν ατύχημα.

Τη δεύτερη φορά είχα σκοπό
Να κρατήσει και να μην γυρίσω πίσω.
Λικνιζόμουν κλειστή

Καθώς κοχύλι.
Έπρεπε να με φωνάξουν και να με ξαναφωνάξουν
Και να μαζέψουν από πάνω μου τα σκουλήκια σαν
λιπαρά μαργαριτάρια.

Το να πεθαίνεις είναι μια τέχνη, όπως κάθε τι.
Το κάνω εξαιρετικά καλά.

Το κάνω έτσι που να μοιάζει κόλαση.
Το κάνω έτσι που να μοιάζει αληθινό.
Μπορείτε να πείτε πως διαθέτω κλίση σ αυτό.

Είναι αρκετά εύκολο να το κάνω σ ένα κελί.
Είναι αρκετά εύκολο να το κάνω και να μείνω εκεί.
Είναι η θεατρική

Επιστροφή μέρα μεσημέρι
Στα ίδια μέρη, στο ίδιο πρόσωπο, στην ίδια βάρβαρη
Εύθυμη κραυγή:

«Θαύμα»
Που μου δίνει τη χαριστική βολή.
Υπάρχει επιβάρυνση

Για να κοιτάξετε τις ουλές μου, υπάρχει επιβάρυνση
Για ν ακούσετε την καρδιά μου
-πράγματι χτυπάει.

Και υπάρχει επιβάρυνση, πολύ μεγάλη επιβάρυνση
Για μια λέξη ή ένα άγγιγμα
Ή για λίγο αίμα,

Η ένα κομμάτι απ τα μαλλιά μου ή τα ρούχα μου.
Λοιπόν, λοιπόν, χερ Ντόκτορ.
Λοιπόν, χερ εχθρέ.

Είμαι το έργο σου,
Είμαι το τιμαλφές σου,
Ένα μωρό σκέτο χρυσάφι

Που αναλύεται σε μια στριγκλιά.
Στριφογυρίζω και παίρνω φωτιά.
Μη νομίζεις πως υποτιμώ το μέγα ενδιαφέρον σου.

Στάχτη στάχτη -
Σκαλίζεις κι αναδεύεις.
Σάρκα, κόκαλα, τίποτε δεν υπάρχει εκεί -

Μια πλάκα σαπούνι,
Μια βέρα,
Ένα σφράγισμα χρυσό.

Χερ Ύψιστε, χερ Εωσφόρε
Πρόσεξε
Πρόσεξε.

Από τη στάχτη βγαίνω
Με πορφυρά μαλλιά
Τ αντράκια τα μασάω
Τα κάνω μια χαψιά