για μενα...

Ηρθε ο καιρός να αναγνωρίσω τα λάθη μου να αναθεωρήσω τισ σκέψεις μου και την στάση απέναντι στη ζωή...
 Eιμαι σίγουρη πως αν δεν αλλάξω στάση σύντομα θα μείνω μόνη..
Δίνομαι ολοκληρωτικά,λατρεύω και αγαπάω όσους δε με νοιάζονται και με πληγώνουν...
Τα συναισθήματα του πόνου τα προκαλώ μόνη μου..δεν έχω μάθει ακόμη πως η αγάπη ούτε ζυγίζεται αλλά ούτε και επιβάλλεται...
δεν κατάφερα ακόμη να αναγνωρίσω στους άλλους να με αγαπούν με το δικό τους μοναδικό ξεχωριστό τρόπο......
Η στάση μου και η απαίτηση να προσαρμόζονται οι άλλοι στα δικά μου ''ΘΕΛΩ'' είναι παράλογη...
αυτή η απαίτηση δε μου βγήκε ποτέ σε καλό...
Μέρες τώρα πιστεύω πως όλα γύρω μου αρχίζουν και πεθαίνουν...
Πέρα από τελειωμένες καταστάσεις και σχέσεις  δεν υπάρχει τίποτα άλλο...μόνο ερείπια..
Δεν αναρωτήθηκα όμως ποτέ γιατί μου συμβαίνουν όλα αυτά..ίσως γιατί όλες τις σχέσεις μου τις τρέχω με τη καρδιά και όχι με το μυαλό...
Επιδιώκω αλλαγές που φαινομενικά δείχνουν καλύτερες από άλλες και στο τέλος γίνονται χειρότερες...
Βιώνω την απογοήτευση και τον πόνο...μετά τον πόνο ξυπναει μέσα μου η ιδέα να ταπεινώνω και να διαφθείρω όποιον δείχνει να νοίαζεται πραγματικά..όσες φορές προσπάθησα να το πολεμήσω αυτό μου φάνηκε αδύνατο...
Απογοήτευση για όλα..για όλους...το αίσθημα αυτο δικαιολογήμενα το νιώθω...
Γιατί σκέφτομαι αρνητικά??γιατί φέρομαι παράλογα???
Αποτέλεσμα αυτών των σκέψεων??
Πόνος..θλίψη..εγκατάλειψη...φόβοι...σκοτεινές σκέψεις....καταστροφή...
Οι απαιτήσεις μου,τα απαίσια ξεσπάσματα οργής και οι μεγάλες δόσεις ειρωνείας μου καταφέρνουν και ξεφέυγουν από τα όρια της λογικής....
Ω Θεέ μου...ποδοπατιέται η καρδιά μου από ανούσια άτομα και πληγώνεται πολύ..
Δυστιχώς έχω απαιτήσεις για περισσότερα από όσα αξίζω..
Γιατί δε με αγαπάνε????
Γιατί όποιον αγαπήσω πραγματικά φεύγει??????
Γιατί να μη μπορεί να με αγαπήσει και αυτός????