επιτέλους μετά από τόσο καιρό κατάφερα να συμβιβαστώ με την πραγματικότητα...
ξεκαθάρισα μέσα στο γαμημένο κεφάλι μου πως ο Δ και εγώ τέλος...
άργησα αλλά κατάλαβα....πόνεσα έκλαψα..ξεφτυλίστικα συναισθηματικά...δεν έμεινε αξιοπρέπεια πάνω μου...ούτε ίχνος..κόντεψα να πεθάνω...και τι κέρδισα?????????τίποτα....6 μήνες μετά τον χωρισμό ο άντρας που αφέθηκα πρώτη φορά στη ζωή μου με ταπείνωσε μου έκανε χίλια κομμάτια την καρδιά...
Κάθε μέρα πέθαινα λίγο λίγο και αυτός διασκέδαζε,γελούσε με το μαρτύριο που ζούσα....περιστασιακές συναντήσεις που συνέχεια με πήγαιναν πίσω...ραντεβού με ψυχολόγο...χάπια..πολλά χάπια γιατί αδυνατούσα να το πιστέψω...
να πίστεψω ότι όλο αυτό είναι πραγματικότητα...θα είμαι μόνη μου χωρίς αυτόν...
πολλά δάκρυα..και όλο να αναρωτιέμαι γιατί να τα ζω όλα αυτά...
Φάνηκα αχάριστη απέναντι στο Θεό ζητόντας κάθε βράδυ να μη καταφέρω να ξυπνήσω..να πεθάνω..γιατι δεν είχα το θάρρος να το κάνω μόνη μου...
Του έλεγα πως πάντα θα είμαι δική του και έδωσα το κορμί μου σε όλους...λες και έτσι θα τον πλήγωνα...και γύριζα σπίτι νιώθοντας τόσο κενή...τόσο μόνη..
και αυτή η μοναξιά δεν αντέχεται κάποιες στιγμές...σε τρελλαίνει...
δε νιώθω αγάπη πια γι αυτόν..νιώθω μίσος..θέλω να πονέσει...να νιώσει τον πόνο που ένιωσα..ούτε πίσω τον θέλω...θέλω απλά να πάθει κακό να χάσει τα πάντα...δεν είμαι κακιά-ποτέ δεν ήθελα το κακό κάποιου-αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να νιώσω και εγώ ανακούφιση..
όταν το συζητάω με τα άτομα που εμπιστεύομαι ακούω συχνά τα εξής..
''να μην εύχεσαι το κακό του άλλου,γυρνάει πάνω σου!!σταμάτα επιτέλους να αναλώνεσαι σε κακιές και άσχημες σκέψεις θα το βρει από αλλού!!!δε πιστεύεις στη Θεία Δίκη?????''
Πως να πιστέψω σε κάτι τέτοιο ότα εγώ τιμωρούμαι χωρίς να έχω κάνει κάτι κακό....
Μαλακίες....δε πιστεύω σε τίποτα καλό...σε τίποτα όμως....
η κατάθλιψη δε λέει να με αφήσει...και πως να με αφ'ησει...σταμάτησα τη θεραπεία σταμάτησα και την ψυχολόγο...
όπως είπε και η φίλη μου είχα αρχίσει να κάνω βήματα..γελούσα έβγαινα διασκέδαζα...μετά τις συναντήσεις μου με τον Δ όλα άλλαξαν..έμεινα στάσιμη.καμία πρόοδος...η αδερφή μου παρατηρεί ότι κάποιες στιγμές χάνομαι...εκεί που έχω μια χαρά συμπεριφορά ξαφνικά όλα αλλάζουν...ανέκφραστη και με κενό βλέμμα...
τελικά εμείς οι άνθρωποι είμαστε μαζοχιστικά όντα...
γουστάρουμε να πονάμε...ξέρουμε ότι δε πρέπει να κάνουμε κάτι που μας πληγώνει αλλά το κάνουμε...και ξέρουμε τις συνέπειες...
μακάρι να συνέλθω...μακάρι να τον πληγώσω...μακάρι να νιώσει τον πόνο μου....
ξεκαθάρισα μέσα στο γαμημένο κεφάλι μου πως ο Δ και εγώ τέλος...
άργησα αλλά κατάλαβα....πόνεσα έκλαψα..ξεφτυλίστικα συναισθηματικά...δεν έμεινε αξιοπρέπεια πάνω μου...ούτε ίχνος..κόντεψα να πεθάνω...και τι κέρδισα?????????τίποτα....6 μήνες μετά τον χωρισμό ο άντρας που αφέθηκα πρώτη φορά στη ζωή μου με ταπείνωσε μου έκανε χίλια κομμάτια την καρδιά...
Κάθε μέρα πέθαινα λίγο λίγο και αυτός διασκέδαζε,γελούσε με το μαρτύριο που ζούσα....περιστασιακές συναντήσεις που συνέχεια με πήγαιναν πίσω...ραντεβού με ψυχολόγο...χάπια..πολλά χάπια γιατί αδυνατούσα να το πιστέψω...
να πίστεψω ότι όλο αυτό είναι πραγματικότητα...θα είμαι μόνη μου χωρίς αυτόν...
πολλά δάκρυα..και όλο να αναρωτιέμαι γιατί να τα ζω όλα αυτά...
Φάνηκα αχάριστη απέναντι στο Θεό ζητόντας κάθε βράδυ να μη καταφέρω να ξυπνήσω..να πεθάνω..γιατι δεν είχα το θάρρος να το κάνω μόνη μου...
Του έλεγα πως πάντα θα είμαι δική του και έδωσα το κορμί μου σε όλους...λες και έτσι θα τον πλήγωνα...και γύριζα σπίτι νιώθοντας τόσο κενή...τόσο μόνη..
και αυτή η μοναξιά δεν αντέχεται κάποιες στιγμές...σε τρελλαίνει...
δε νιώθω αγάπη πια γι αυτόν..νιώθω μίσος..θέλω να πονέσει...να νιώσει τον πόνο που ένιωσα..ούτε πίσω τον θέλω...θέλω απλά να πάθει κακό να χάσει τα πάντα...δεν είμαι κακιά-ποτέ δεν ήθελα το κακό κάποιου-αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να νιώσω και εγώ ανακούφιση..
όταν το συζητάω με τα άτομα που εμπιστεύομαι ακούω συχνά τα εξής..
''να μην εύχεσαι το κακό του άλλου,γυρνάει πάνω σου!!σταμάτα επιτέλους να αναλώνεσαι σε κακιές και άσχημες σκέψεις θα το βρει από αλλού!!!δε πιστεύεις στη Θεία Δίκη?????''
Πως να πιστέψω σε κάτι τέτοιο ότα εγώ τιμωρούμαι χωρίς να έχω κάνει κάτι κακό....
Μαλακίες....δε πιστεύω σε τίποτα καλό...σε τίποτα όμως....
η κατάθλιψη δε λέει να με αφήσει...και πως να με αφ'ησει...σταμάτησα τη θεραπεία σταμάτησα και την ψυχολόγο...
όπως είπε και η φίλη μου είχα αρχίσει να κάνω βήματα..γελούσα έβγαινα διασκέδαζα...μετά τις συναντήσεις μου με τον Δ όλα άλλαξαν..έμεινα στάσιμη.καμία πρόοδος...η αδερφή μου παρατηρεί ότι κάποιες στιγμές χάνομαι...εκεί που έχω μια χαρά συμπεριφορά ξαφνικά όλα αλλάζουν...ανέκφραστη και με κενό βλέμμα...
τελικά εμείς οι άνθρωποι είμαστε μαζοχιστικά όντα...
γουστάρουμε να πονάμε...ξέρουμε ότι δε πρέπει να κάνουμε κάτι που μας πληγώνει αλλά το κάνουμε...και ξέρουμε τις συνέπειες...
μακάρι να συνέλθω...μακάρι να τον πληγώσω...μακάρι να νιώσει τον πόνο μου....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου