Σήμερα ήταν όλα αλλιώς...

Σήμερα δεν έκλαψα..Καθόλου όμως.....

Ξύπνησα νωρίς,σηκώθηκα σχεδόν αμέσως από το κρεβάτι βγήκα έξω.

Κινήσεις μηχανικές αλλά κάτι είναι κ αυτό...

Κάνω προόδους..

Σκέφτομαι λίγο πιο καθαρά,ή  μάλλον πιο λογικά.

Όλα αυτά που ήθελες να  αλλάξω.

Ήταν πολλά τελικά...

Όλα αυτά που λατρεύουν σε μένα εσύ δεν τα ήθελες.

 Δεν σου άρεσε που γελούσα 

που ήμουν σίγουρη για τον εαυτό μου,που διαφωνούσα

μαζί σου και υποστήριζα την γνώμη μου

δεν άντεχες το χιούμορ μου και άλλα τόσα που πρέπει να 

κάθομαι ώρες να γράφω.

Μέχρι και τα μαλλιά μου ήθελες να αλλάξεις.

Μπορεί να με έπεισες να το κάνω

Γιατί ήθελες να δείχνω πιο σοβαρή.Πιο ώριμη..

Ευτυχώς όμως δε μπήκα

στο καλούπι που είχες φτιάξει στο μυαλό σου

σε αυτό που θεωρούσες ιδανικό και 

τέλειο...

Πόσο εγωιστικά σκεφτόσουν τελικά..

Εδώ δε μπορούμε να αλλάξουμε

τον ίδιο μας τον εαυτό

έχουμε την απαίτηση να αλλάξουμε τους άλλους?????

Τόσο καιρό έκρυβα μέσα μου

όλα αυτά που με κάνουν ξεχωριστή και διαφορετική..

Απλά τα έκρυβα...

Δεν τα έχασα κυριε...Θα βρω τον παλιό καλό εαυτό μου....

Αυτόν που σε τρόμαξε και σε γέμισε 

κόμπλεξ και ανασφάλειες....καταβάθος σου άρεσε πολύ

όπως ήμουν γιατί εσύ ποτέ δε θα

μπορέσεις να ζήσεις και να αγαπηθείς όπως εγώ...

Και ευτυχώς που μου άλλαξες μόνο τα μαλλιά...

Γιατί κύριε με μια επίσκεψη στο κομμωτήριο μπορώ να αποκτήσω και πάλι 

τα ξανθά μαλλάκια μου που τόσο λάτρεύα..