πολλά γιατί....

τα μάτια μου και πάλι δακρυσμένα...

η ψυχή μου πονά..

πνίγομαι στο λυγμό μου....

τρέμει ολόκληρο το κορμί μου..

πόσο ευάλωτη έχω γίνει...

χαμός μέσα στο κεφάλι μου..

γιατί εμφανίζεσαι πάντα και

με τσακίζεις;;

γιατί εγώ το δέχομαι;;;

γιατί σε αφήνω;;;

γιατί μου ζητάς να με δεις;;;

σου έλειψα εγώ;;;

ή μήπως τα παρακάλια μου;;;

σου έλειψε η επιβεβαίωση μου μάλλον..

τι θέλεις;;

να με σκοτώσεις;;;

το έκανες την προηγούμενη φορά..

όχι δε θα σε δεχτώ πίσω..

ούτε γι αυτόν τον γαμημένο καφέ που ζητάς..

θες να δεις αν είμαι καλά;;;

γιατί δεν το έκανες όταν στο ζητούσα;;;

όταν σου έλεγα πόσο πονάω..

όταν σε παρακαλούσα να σήκώσεις το τηλέφωνο

για να σε ακούσω απλά...

το είχα τόσο ανάγκη...

αλλά τότε δεν υπήρχα για σενα..

εσύ έκανες την ζωή σου και εγώ εδώ πίσω

πέθαινα..

κάθε μέρα και πιο πολύ...

έρχεσαι και μου ζητάς να με δεις

για την χαριστική βολή;;;;

άσε μη κάνεις τον κόπο..

μου την έδωσες την προηγούμενη φορά!!